Míra stóð og horfði inn í fossinn. Hún vissi ekki hvernig hún ætti að bera sig að, því að Gelf hafði ekki kennt henni hvernig hún ætti að nálgast verur sem þessar. Hún fann kraftinn frá þeim, hvernig þær komu til hennar og þutu framhjá henni á ógnarhraða. Hún lokaði augunum og einbeitti sér. Hún ákvað að nota þær aðferðir sem Gelf gamla hafið kennt henni í tengslum við verurnar við lindina, því þó að þær væru ólíkar þá tengdust þær báðar vatni. Smám saman fór krafturinn minnkandi og þegar hún opnaði augun sá hún tvær stórar verur sem gnæfðu yfir fossinum. Þær voru bláleitar og hvítar. Auk þess sá hún verur sem dönsuðu inni í fossinum.

Míra hafði aldrei upplifað annan eins kraft. Hún ákvað að kynna sig.

„Ég er Míra, verndar þorpsins í skóginum,“ sagði hún. Hún beið og brátt fann hún tengingu myndast. „Velkomin, Míra,“ sagði önnur veran fyrir ofan fossinn. „Þú ert ekki sú sama og var hér síðast. Hvar er Gelf?“

„Gelf? Þekkið þið Gelf?“ spurði Míra.

„Já, hún kom oft hingað áður fyrr, en hefur ekki komið í langan tíma.“

„Gelf er farin héðan fyrir mörgum misserum,“ sagði Míra. „Ég er verndarinn sem hún þjálfaði upp áður en hún fór í annan heim. Nú er ég á leið í annað þorp, þorpið hennar móður minnar. Ég óska eftir því að fá vernd ykkar fram hjá fossinum.“

„Velkomin, Míra,“ sagði hin veran. „Þú færð vernd okkar. Við sendum þér boð ef eitthvað ógnar ykkur. Gelf hefði átt að koma með þig til okkar.“

„Gelf var orðin mjög gömul og lasburða þegar hún tók mig að sér,“ sagði Míra. „Hún hefur ekki treyst sér alla þessa leið með mig. Ég var líka mjög ung þegar hún þjálfaði mig og ég efast um að ég hefði þolað þennan mikla kraft sem hér er.“

„Míra, verndari þorpsins, við þurfum að sýna þér leið sem enginn fær að sjá nema verndarar,“ sögðu þá verurnar. „Leiðin liggur á bak við fossinn inn í helli sem þar er. Þessi hellir er verndarstaður ef eitthvað ógnar þorpinu. Þetta hefði Gelf átt að segja þér.“ Allt í einu sá Míra hvar fossinn leystist upp og á bak við hann sá hún inn í stóran helli.

„Komdu, Míra, við munum leiðbeina þér,“ sögðu verurnar.

Míra lagði hikandi af stað. Hún sá hvar stígur myndaðist fyrir framan hana. Það var eins og gróðurinn viki til hliðar. Míra fetaði sig áfram, skref fyrir skref. Hún fann fyrir mikilli vernd, en var jafnframt spennt og varkár. Smám saman komst hún niður að fossinum. Krafturinn þar var ógnarlegur, en það var eins og hún væri í hjúp sem verndaði hana fyrir honum. Hún sá að stígurinn lá á bak við fossinn. Áfram fetaði hún sig, skref fyrir skref. Allt í einu var hún komin á bak við fossinn. Hún stóð á syllu og inn af henni var víður hellir. Hún gekk inn í hellinn og sá að þar höfðu einhverjir verið áður, því það voru tákn á veggjunum. Tákn sem hún kannaðist við. Tákn verndara þorpsins. Einnig var þarna eldstæði og yfir því hátt uppi sá hún op þar sem sjá mátti upp í himininn. Hér var hægt að koma mörgum fyrir, jafnvel öllu þorpinu, ef hætta steðjaði að því. Hún gekk um og skoðaði allt sem þar var. Hún fann meðal annars skinnpoka sem innihélt ýmis áhöld, meðal annars til að kveikja eld. Þegar hún horfði í átt að hellisopinu myndaði fossinn einhvers konar vatnsvegg. Þar voru verurnar sem hún hafði séð inni í fossinum. Hún talaði til þeirra. Þær höfðu léttari orku og hún fann kátínu og gleði streyma frá þeim.

Míra var glöð. Hún hafði stundum hugsað til þess hvert hún myndi leiða fólkið sitt ef einhver raunveruleg hætta myndi ógna þorpinu. Hún hafði fengið svar. Hingað myndi hún fara með fólkið sitt. Hér fengju þau vernd og verurnar yfir fossinum og í honum myndu varða leiðina.

Míra gekk til baka upp að fossbrúninni. Hún þakkaði verunum fyrir, sagðist myndu vera vakandi fyrir skilaboðum frá þeim. Einnig bað hún þær um að hafa vakandi auga fyrir því sem gæti ógnað þorpinu meðan hún væri í burtu. Verurnar komu nær henni og hún fann úðann frá þeim á andliti sínu. Það var eins og þær væru að kyssa hana á vangann.

„Góða ferð, Míra. Við hittum þig aftur þegar þú kemur til baka.“

Míra þakkaði þeim fyrir og sneri sér að foreldrum sínum sem höfðu horft á eftir henni inn í fossinn. Það hafði ekki verið auðvelt, en þau höfðu ákveðið að treysta henni og því sem Gelf hafði kennt henni. Þau tóku á móti henni og föðmuðu hana að sér.

„Elsku Míra mín,“ sagði mamma hennar og strauk burtu tár. Míra brosti og sagði að hér væri ekkert að óttast. Þetta væri staðurinn sem þorpið gæti leitað til og falið sig ef eitthvað ógnaði því. „Það var nauðsynlegt fyrir mig að koma hingað. Verurnar þekktu Gelf og alla verndarana sem voru á undan henni. Nú þekkja þau mig líka og það er gott fyrir mig og fyrir alla þá sem ég þarf að vernda.“ Síðan brosti hún og spurði hvort ekki væri mál til komið að fá sér af nestinu, hún væri orðin svöng og gæti vel þegið smá hvíld áður en þau héldu áfram.