Kaflar
8. Valið
„Míra mín, ekki ætla þér um of. Þú getur ekki gert allt vel alls staðar. Það er bara ekki hægt.“
Samír elskaði Míru. Það sáu allir. Hann var fullur af lífi og krafti. Míra fann að hún elskaði hann líka, en hún gat ekki rætt við hann um hlutverk sitt sem verndari þorpsins. Hún hafði reynt það, en hann skildi ekki út á hvað það gekk. Hún gat heldur ekki útskýrt allt fyrir honum. Hann fann ekki fyrir verunum og hafði aldrei heyrt minnst á neinar hættur eða fundið fyrir ótta. Hann var ungur, sterkur og óttalaus. Svona gekk þetta nokkra tunglmánuði.
Alltaf þegar kom að fullu tungli þurfti Míra að undirbúa athöfnina og fara út í skóg. Samír var ekki sáttur. Hann hafði önnur áform fyrir þau. Hann átti það til að kalla hana óttabelg, sem Míru fannst ekki gott. Hún var enginn óttabelgur, hún var óttalaus. Hún fann til ábyrgðar og var í sambandi við verurnar í skóginum.
Að lokum gat Míra ekki meir. Hún hafði reynt að fara eftir öllu sem Gelf gamla hafði kennt henni. Samír hló þegar hann sá til hennar með hálsmenið og í gömlum fötum af Gelf. „Hvað er þetta?“ sagði hann. „Er þetta ekki einhver vitleysa? Komdu með mér. Förum niður að læk, þar eru allir. Það á að halda hátíð og keppa um hver er fljótastur að hlaupa yfir þorpið frá stóra steini að furunni. Ég veit að ég vinn ef þú horfir á. Svona, komdu nú.“
Míra var að bugast. Hún leit á Samír og reyndi að útskýra fyrir honum skyldur sínar, en hann hlustaði ekki. Hann reyndi að toga hana til sína og fá hana með sér. Míra sleit sig lausa og sá þá hvernig dimmdi yfir Samír.
„Þetta getur ekki gengið svona,“ sagði hann. „Annað hvort velur þú mig eða... þetta glingur allt. Þú ræður.“
Með þessum orðum sneri hann sér frá henni og gekk niður að læk. Míra brast í grát. Hún vissi ekki hvað hún ætti að gera. Hún hugsaði til Gelfar gömlu og alls sem þær höfðu farið í gegnum.
„Ég verð aldrei venjuleg,“ sagði hún við sjálfa sig. „Ég er Míra, verndari þorpsins og það krefst fórna.“
Hún gekk hægt út úr tjaldinu og fór til mömmu sinnar. Mamma hennar sá hana koma, gekk á móti henni og tók utan um hana.
„Elsku Míra mín, þetta er ekki auðvelt. Þú verður að velja. Ef þú velur að vera kona Samírs, verður þú að finna nýjan verndara og þjálfa hann áður en þú gefur allt frá þér.“
„Elsku mamma mín,“ sagði Míra. „Hvern ætti ég að velja? Minn arftaki er ekki hér. Það hefur enginn augun okkar Gelfar. Það er enginn sem kann að tala við verurnar nema ég. Ég verð að slíta sambandinu við Samír. En það er svo erfitt.“ Hún brast í grát.
Mamma hennar horfði á hana og táraðist. Hún minntist orða Gelfar. Hún hafði varað hana við því að Míra hefði ekki sinn stuðning nægilega lengi.
„Þú verður sem móðir hennar að koma í minn stað,“ hafði hún sagt. „Þú verður að standa vörð um hana. Hún er svo ung og það á margt eftir að koma upp sem getur leitt hana af leið. Ástin verður henni erfið. Margir eiga eftir að vilja vera með henni, en sá sem hana fær verður að vera hennar verður. Hann þarf að geta stutt hana og aðstoðað. Hann verður að geta skilið hana.“
„Míra mín,“ sagði hún, „þú þarft að vera sterk. Þú getur eignast maka, en hann verður að geta stutt þig og skilið hlutverk þitt. Samír er góður drengur, en hann skilur þig ekki. Farðu út í skóg og ljúktu við athöfnina og komdu svo til mín. Ég held að það sé tími til kominn að við förum saman í ferðalag.“
Míra horfði hissa á mömmu sína. Hún vissi að allt sem hún sagði um Samír var satt, en það var bara svo sárt. Hún hugsaði til Gelfar, tengdi sig inn á verurnar í skóginum og fann að lokum frið í hjartanu.
„Mamma mín, ég fer núna,“ sagði hún. „Ég kem til þín á morgun.“ Míra fann að hún hafði valið. Hún gat ekki verið maki Samírs, það myndi aldrei ganga. Þau voru of ólík. Samír var saklaus og óreyndur, en hún var svo aldagömul inni í sér. Hún bar með sér leyndardóma og visku margra kynslóða.
Míra hélt út í skóg. Hún fann að verurnar tóku á móti henni af meiri krafti en nokkru sinni. Hún fann að hún var umvafin kærleika og vernd. Þetta var hennar hlutverk í lífinu og hún ætlaði að leysa það eins vel af hendi og mögulegt var.