Emlir færði sig til á steininum og horfði yfir hópinn. Þarna sátu um 20 krakkar á öllum aldri og biðu spennt. Emlir var gamall og hafði frá mörgu að segja. Sumt hafði hann sjálfur upplifað, annað hafði hann heyrt frá fyrri sögumönnum og enn annað bjó hann til. Þó svo að sumar sögurnar væru skáldskapur einn, þá hafði hann óljósa hugmynd um að hann hefði heyrt þær einhvers staðar. Hann mundi bara ekki hvar. „Jæja þá, jæja þá,“ sagði Emlir, en þannig byrjuðu allar hans sögur, því hann var að bíða eftir því að rétta sagan kæmi til hans. Hann leit yfir hópinn og sá allt í einu hvar Míra litla sat við hliðina á Karínu. „Hér er þá Míra litla, litla stúlkan með stóra hlutverkið,“ tautaði hann.

Hann ákvað á þeirri stundu að segja sögu sem gerðist fyrir langa löngu. Sögu um það þegar að litlu þorpi steðjaði mikil ógn. Spennusögu. Dagurinn var ungur og nægur tími.

„Fyrir langa löngu,“ hóf hann sögu sína, „í litlu þorpi eins og þessu, þar sem lífið gekk sinn vanagang svipað og hjá okkur, var öflugur verndari sem kunni margt fyrir sér.“ Hann leit á Míru og blikkaði hana blíðlega. Karín leit líka á Míru og brosti. Síðan hélt Emlir áfram.

„Þessi verndari var orðinn gamall. Hann hét Gormur og var farinn að þjálfa upp nýjan verndara, unga stúlku sem hét Garin.

Á undanförnum árum höfðu sótt að honum draumar sem gerðu hann órólegan. Hann bað andana í skóginum að hjálpa sér að skýra út draumana. Í draumunum sá hann mikla skepnu með mikið vænghaf sem spúði eldi yfir þorpið og nágrenni þess.

Vættir skógarins kölluðu ógnina dreka. Þeir vissu um tilvist dreka og mundu eftir þeim í minningum sínum, því minningar vættanna þurrkast aldrei út þó svo að einhverjir þeirra hverfi yfir á annað tilverustig. Þess vegna er mikilvægt fyrir verndara að vera í góðu sambandi við vætti skógarins. Þeir hjálpa okkur og við hjálpum þeim,“ sagði Emlir.

Hann leit yfir hópinn til að gá hvort allir væru að hlusta og hélt síðan áfram. „Vættir skógarins sögðu Gormi að þessir draumar væru viðvörun. Að eitthvað, ekki endilega dreki, myndi ógna lífi þeirra sem bjuggu í þorpinu.

Gormur gamli ákvað að segja Garin litlu frá þessu og bað hana um að vera vakandi fyrir sínum draumum. „Hlustaðu vel á það sem býr innra með þér. Þú hefur innsæi og góða tengingu svo þú skalt hlusta vel,“ sagði hann.

Hann sýndi henni Lönguhella, sem var staður þar sem vernd skógarins var mest. „Þú mátt ekki fara þangað nema mikið liggi við og vættirnir í skóginum skipi þér það. Þar er verndin mest. Þar eruð þið varin bæði af því sem sést og því sem ekki sést.“

Tíminn leið og Gormur gamli kvaddi þennan heim. Garin litla var vel þjálfuð og reyndi að fara í öllu eftir því sem Gormur hafði kennt henni. Hún gleymdi samt aldrei því sem hann hafði lagt mesta áherslu á, að hlusta inn á við. Að nota innsæið og vera í góðu sambandi við vætti skógarins.

Nótt eina hrökk hún upp af svefni. Hana hafði dreymt draum sem svipaði til draumsins sem Gormur gamli hafði sagt henni frá. Hún flýtti sér út úr tjaldinu sínu. Það var enn dimmt þó að örlítið væri farið að birta. Hún var með mikinn hjartslátt og spennuhnút í maganum. Hún hlustaði, bæði inn á við og eftir röddum úr skóginum. „Flýttu þér, flýttu þér,“ sögðu raddirnar. „Vektu alla. Farið í skjól upp við Lönguhella.“ Garin hljóp að stórum steini sem var í miðju þorpinu. Hún kallaði hátt og bað fólk að hlusta.

„Við verðum að flýja núna,“ sagði hún, „núna strax. Takið ekkert með ykkur nema það nauðsynlegasta, skiljið allt verðmætt eftir. Ég hef fengið viðvörun sem er mjög sterk.“

Fólkið í þorpinu hópaðist að henni. Það hafði aldrei upplifað neina ógn, en vissi samt að því bar að taka mark á henni. Þó voru nokkur sem sögðu að hún væri eins og Gormur gamli, hann átti það til að hræða þau út af engu. Þau vildu bíða og sjá hvort eitthvað væri að marka þetta. Hún grátbað fólkið að flýta sér og hún myndi leiða hópinn á öruggan stað. „Takið með ykkur eitthvað að borða en ekkert þungt sem gæti tafið okkur.“ Flestir fylgdu henni en nokkrir ungir menn neituðu að fara. „Við erum sterkir og mætum því sem kemur,“ sögðu þeir. „Við getum barist. Við látum ekki ræna frá okkur verðmætum og dýrunum okkar.“

Garin leiddi fólkið inn í skóginn eftir slóða sem hún ein vissi um. Þau fóru hratt yfir og gengu í átt að Lönguhellum. Þegar komið var fram á miðjan dag heyrðu þau skelfileg hljóð. Skógurinn æpti upp og eldtungur sáust í fjarska. Þau voru komin að hellunum. „Inn, inn,“ sagði hún, „flýtið ykkur.“ Hún rak þau öll inn og sagði þeim að bíða uns hún kæmi aftur. Bað þau að vera eins hljóð og þau gætu. „Ég mun fela slóð okkar og innganginn að hellinum ásamt vættum skógarins.“ Hún leit yfir hópinn og sá óttann í augum þeirra. Síðan fór hún.

Hún gekk aftur að þorpinu. Hún fann fyrir verndurum allt í kring. Hún fann að hún var orðin hluti af skóginum, hún var ekki lengur sýnileg. Þegar hún kom að skógarjaðrinum mætti hún henni sjón sem nísti hjarta hennar. Ungu mennirnir lágu fjötraðir á jörðinni. Yfir þeim gnæfðu svartklæddir menn á ógnarskepnum sem fnæstu og rótuðu upp jörðinni. Allt var brunnið sem brunnið gat. Yfir þeim sveif ógnarstór dreki. Mennirnir litu í kringum sig og könnuðu allt umhverfið. Þeir vissu að allt fólkið hafði flúið fyrir utan þessa ungu menn sem lágu á jörðinni. Hún þekkti þar jafnaldra og vini en gat ekkert gert fyrir þá. Þeir yrðu að takast á við örlög sín. Hennar hlutverk var að gæta þess að þeir finndu ekki slóðann að hellinum.

Hún stóð og hún beið. Allt í einu kom einn mannanna upp að henni. Hún fann að hann horfði í gegnum hana. Hún fann einnig fyrir verndinni sem umlukti hana. Vættir skógarins stóðu með henni. Hér yrði ekki meira eyðilagt.

Að lokum voru ungu mennirnir reknir á fætur, bundnir saman og teymdir út úr þorpinu. Þeir gengu niðurlútir og í þögn. Garin fannst sárt að geta ekki hjálpað þeim. Hún sendi þeim góðar hugsanir og bað þess að allar góðar vættir myndu vernda þá á þeirri leið sem þeir færu núna. Hún stóð og beið löngu eftir að allir voru farnir. Hún þorði ekki að hreyfa sig fyrr en hún væri viss um að engir væru eftir. Hún lagði traust sitt á verurnar sem voru allt í kringum hana. Smám saman fann hún að spennunni létti.

Hún sneri aftur til Lönguhella. Þar biðu allir milli vonar og ótta. Fólkið var fegið að sjá hana en grét þegar hún sagði frá örlögum þeirra sem ekki höfðu fylgt hópnum í Lönguhella.

Þegar þau sneru aftur til þorpsins tók við tími uppbyggingar. Það þurfti að laga allt og byggja að nýju. En fólkið var þakklátt fyrir að eiga svona sterkan verndara sem hafði bjargað þeim.“

Emlir horfði yfir hópinn sinn. Allir sátu hljóðir. Þetta hafði verið sterk og áhrifamikil saga. Hann beindi síðan orðum sínum að Míru. „Míra litla, þú ert verndari þessa þorps þó svo að þú sért ekki há í loftinu. Við treystum þér til að vernda okkur og munum fylgja þér.“

Míra stóð upp og þakkaði Emli gamla fyrir söguna. „Við þurfum öll að standa saman,“ sagði hún.