Þau gengu áfram hægt og rólega í myrkrinu og Míra sendi í huganum skilaboð til Sals um að gæta að sér og að þau væru að flýja í öruggt skjól. Hún talaði líka til vættanna sem voru á leið þeirra og bað þá að senda skilaboð til Sals, Gömu og Agnars og vara þau við. Ógnin var að koma úr norðri, það fann hún. Hún fann jafnframt að skógurinn og vættirnir skynjuðu líka ógnina. Þytur var í laufi þrátt fyrir logn og óróleiki allt um kring.

Þau komu að fossinum og Míra bað alla að fylgja sér að stígnum. Þar staldraði hún við og bað mömmu sína og pabba að leiða hópinn undir fossinn. Hún sjálf ætlaði að bíða þar til allir voru komnir á stíginn og reka síðan lestina.

Þegar allir voru komnir framhjá henni, staldraði hún við smá stund og leit við í átt að þorpinu. Hún sá að mikill óróleiki var yfir og fuglar flugu upp af trjánum norðan við þorpið. Þetta þýddi bara eitt. Ógnin var nærri.

Hún gekk á eftir fólkinu sínu, hugsi og hljóð, og bað þess heitt og innilega að allt færi vel, að hún gæti vakað yfir sínu fólki og komið öllum heilum heim þegar þessu lyki. Hún bað til vættanna að vaka eins vel yfir þeim og mögulegt væri og hylja slóð þeirra að fossinum. „Byrgið þeim sýn,“ hugsaði hún, „svo að það sem ógnar okkur geti ekki rakið slóð okkar hingað að fossinum.“ Síðan elti hún fólkið sitt inn í hellinn á bak við fossinn.

Smám saman vék nóttin fyrir morgunbirtunni. Hún flæddi inn til þeirra í gegnum vatnsúðann. Míra bað alla að vera rólega og talaði í þau kjark.

„Við erum heppin,“ sagði hún, „að vera hér á bak við fossinn. Það berast engin hljóð frá okkur gegnum fossniðinn. En við skulum reyna að halda okkur innarlega í hellinum svo enginn getið skynjað veru okkar hér.“

Allir hlýddu og fólkið kom sér fyrir innarlega í hellinum. Nú fóru allir að verða svangir, marga munna þurfti að metta og Míra þakkaði sjálfri sér og forsjóninni fyrir að hún hafði smám saman komið fyrir ýmsum matvælum sem þoldu geymslu inni í hellinum. Einnig hafði hún borið þangað geitaskinn sem hægt var að sitja á og einangra sig þannig frá kuldanum í gólfi hellisins.

Hún kveikti eld undir opinu á hellisloftinu, ekki stóran heldur rétt svo að hægt væri að elda graut handa fólkinu. Mamma hennar og fleiri konur tóku nú við stjórninni og smám saman létti öllum. Það voru allir komnir í skjól og hægt að metta svanga maga.

Míra gekk til Emlis gamla og bað hann að segja börnunum fallegar og góðar sögur.

„Börnin eru spennt,“ sagði hún. „Þau geta gleymt sér smá stund yfir góðri sögu.“

Emlir gamli brosti og hóaði saman þeim sem hlusta vildu og nánast allir í hellinum hópuðust í kringum hann. Hann valdi að segja þeim sögur úr skóginum, um góða vætti og ævintýri sem byrjuðu fallega og enduðuð vel.

Míra ákvað að ganga að fossinum. Hún einbeitti sér að því sem var handan við fossinn og reyndi að ná sambandi við vættina í fossinum. Það gekk hálf illa. Hún skynjaði mikinn óróleika og ógnandi tilfinningu. Hættan var ekki liðin hjá.

Þannig leið dagurinn og degi tók að halla. Fólk fór að koma sér fyrir og lagðist smám saman út af til að sofna. Börnin og gamla fólkið náðu fljótlega að sofna, en þeim fullorðnu gekk það ekki eins vel. Míra bað unga fólkið sem ekki var að vaka yfir börnum og gamalmennum að skiptast á um að vaka og standa vörð. Hún sjálf ætlaði að reyna að sofna smá stund og skoða hvað draumarnir segðu sér.

Henni gekk ekki vel að festa svefn, en smám saman þyngdust augnlokin og hún sofnaði.

Í draumsvefni kom Gelf gamla aftur og nú var bjartara yfir henni. Hún skynjaði að sú gamla var ánægð með hana. „Þú gerðir vel, Míra litla, að bjarga fólkinu þínu,“ sagði hún, „en ógnin er ekki farin. Þið þurfið að dvelja hér enn um stund og ég læt þig vita hvenær ykkur er óhætt.“