Það voru blendnar tilfinningar í hópnum. Sumir og þá sérstaklega fullorðna fólkið var margt hvert sorgmætt. Það hafði alið allan sinn aldur í gamla þorpinu. Yngra fólkið tók þessu betur og var jafnvel spennt fyrir nýjum stað og nýjum tækifærum.

Allt var tekið með úr þorpinu sem nothæft var og ákveðið að koma aftur seinna og ganga betur frá, þannig að náttúran ætti auðveldara með að endurheimta þennan blett þar sem þorpið þeirra hafði verið.

Míra og Sal leiddu hópinn ásamt föður hennar. Veðrið var gott sem hjálpaði mikið, en ferðin tók lengri tíma núna þar sem margir fóru hægt yfir og einnig tafði farangurinn. Faðir Míru ákvað að stoppa oft og gefa fólkinu færi á að hvíla sig.

Þegar leið að kvöldi var leitað að heppilegum svefnstað. Allir voru þreyttir eftir atburði liðinna daga og flestir sofnuðu fljótlega. Þó mátti heyra í ungu fólki sem kom saman skammt frá og ræddi þær breytingar sem framundan voru.

„Við þurfum að koma okkur upp fleiri bátum,“ sögðu sumir, „og einnig að kenna öllum að bjarga sér í vatninu með því að læra að synda. Við þurfum einnig að kanna hvaða fiskar lifa í vatninu og hvernig best er að veiða þá.“ Þannig hélt umræðan áfram, en að lokum gátu allir sofnað.

Þau komu að vatninu um miðjan dag. Það var stórt og spegilslétt. Eyjan var töluvert langt frá landi, en þarna voru nokkrir bátar og ákveðið að taka daginn í að ferja eins marga og mögulegt væri yfir á eyjuna áður en það yrði of dimmt.

Fyrst fóru fjórir karlar og tvær konur yfir og áttu þau að finna hentugan gististað fyrstu nóttina á eyjunni. Þegar allir væru komnir yfir yrði fundinn staður fyrir þorpið.

Míra og Sal voru spennt. Þau leiddust þegar þau gengu um og ekki fór á milli mála að á milli þeirra var að þróast eitthvað miklu meira en vinátta. Fólkið brosti til þeirra og allir voru glaðir að sjá hvað Míra var hamingjusöm. Einnig var ekki slæmt til þess að hugsa að nú yrðu verndararnir tveir í þorpinu.

Með tilkomu Sals var líka komin tenging við annað þorp og þau yrðu þá ekki eins einangruð og áður. Nokkur ungmenni gáfu sig á tal við Sal og spurðu hann um þorpið hans, hvort þau mættu fara í heimsókn þangað. Sal hélt nú það.

„Móðir hennar Míru er úr mínu þorpi,“ sagði hann, „og hún á þar ættingja og vini sem myndu taka vel á móti gestum.“

Margt var að gerast. Nýtt þorp, nýir tímar og möguleikar á að kynnast fleirum. Allir voru ánægðir, ekki síst þar sem enginn hafði slasast eða týnt lífi sínu. Og þá höfðu engir verið teknir til fanga.

Fólkið vissi að það átti Míru margt að þakka og sýndi það í verki. Breytingarnar voru miklar, en kannski gæfu þessir nýju tímar þeim meiri möguleika á betra lífi. Mikil vinna var framundan og það þurfti að koma öllum í öruggt skjól. Þessu þurfti að ljúka áður en vetur gengi í garð.

Míra og Sal gengu um eyjuna og heilsuðu upp á verurnar og þá náttúruanda sem þar voru fyrir. Þau útskýrðu stöðu þorpsbúa og báðu um leyfi til að setjast að í eyjunni. Eftir þessa kynningu fundu þau einungis velvild og vernd.

Míra og Sal kölluðu þorpsbúa saman og sögðu þeim frá verum og náttúruöndum sem þau hefðu komist í samband við. Míra sagði að þau þyrftu að leggja mesta áherslu á að ganga vel um eyjuna. „Við erum hér gestir,“ sagði hún, „alveg eins og í þorpinu sem við dvöldum áður í. Við fáum allt að láni og skilum aftur því sem jörðin og vatnið gefa okkur. Göngum vel um og berum virðingu fyrir umhverfinu. Það verður töluvert rask þegar við förum að koma okkur fyrir. Vöndum okkur og virðum náttúruna eins og við höfum alltaf gert.“

Nýir tímar og ný tækifæri voru framundan og Míra og Sal voru ákveðin í að gera allt sem þau gætu til að vanda sig og halda vel utan um þorpið á þessum nýja stað sem gat boðið upp á svo ótalmörg tækifæri.