Eftir vígsluna og andlát Gelfar gömlu breyttist margt. Míra hafði verið vön því að mæta til Gelfar á hverjum morgni og dvelja með henni allan daginn. Hún hafði ekki oft haft tækifæri til að leika sér. Henni fannst þegar hún horfði á hina krakkana að hún, Míra litla, væri hundrað ára. Hún þurfti að fara langt aftur í huganum til að finna dag þar sem lífið var áhyggjulaust. Nú vaknaði hún á morgnana og fylgdist með mömmu sinni vinna. Henni fannst hún ekki geta farið út til krakkanna og leikið sér með þetta þunga hálsmen og alla þá ábyrgð sem því fylgdi. Mamma hennar hafði spurt hana hvort hún vildi ekki fara og hitta hina krakkana, en hún hafði hikað við, sagðist frekar vilja vera með henni og læra það sem Gelf gamla hafði beðið hana um að læra.

Dag einn kom kona til mömmu hennar og með henni var stúlka á Míru aldri. Þær horfðu hvor á aðra nokkra stund og Míra fann að hún var hálf feimin við stelpuna. „Hún heitir Karín,“ sagði mamma stúlkunnar og brosti til Míru. Síðan fóru mömmurnar að tala saman.

Karín brosti til Míru og spurði hvort hún vildi koma með sér út. Míra vissi eiginlega ekki hverju hún átti að svara, en að lokum kunni hún ekki við annað en að fara með henni. Þegar út kom fór Karín að spyrja hana út í Gelf. Hvernig hefði verið að vera með henni alla daga og hvað þær hefðu verið að gera. Áður en Míra vissi af var hún farin að tala um Gelf við Karínu, nokkuð sem hún hafði ekki gert við nokkurn mann, ekki einu sinni mömmu sína. Stundum hlógu þær að minningum Míru og smám saman fór Míra litla að átta sig á því að það sem hún hafði farið í gegnum með Gelf var margt bæði fyndið og skemmtilegt. Allar þessar serímóníur, dansinn hennar Gelfar og búningurinn. Áður en hún vissi af voru þær farnar að veltast um af hlátri.

Allt í einu sagði Karín: „Viltu vera vinkona mín?“

Míra hrökk við. Hún hafði aldrei átt vinkonu, bara mömmu og Gelf. Hún vissi ekki alveg hvernig vinkonur höguðu sér, en fann að hana langaði til að umgangast Karínu meira.

„Hvað eigum við að gera?“ spurði hún Karínu.

„Nú, við getum farið saman og heimsótt gamla Emli. Hann segir oft sögur og svo þegar rigningin kemur getum við skemmt okkur í drullunni.“

Þá rifjaðist það upp fyrir Míru hvernig það hafði verið að hlaupa um og hlæja með hinum krökkunum í rigningunni og hún mundi hvernig gamli Emlir hafði hlegið með þeim. Hún vissi líka að hann hafði það hlutverk að fylgjast með krökkunum ekki síður en geitunum.

„Hann er nokkurs konar vaktmaður krakka og geita,“ hafði Gelf sagt. „Allir í þorpinu hafa hlutverk. Þú fékkst þitt hlutverk nokkuð snemma því þú ert bara barn ennþá. En þú getur samt alveg leikið þér með hinum krökkunum.“ Þessi orð Gelfar rifjuðust nú upp fyrir Míru.

Karín tók í hönd Míru og þær leiddust eftir götunni að geitagirðingunni. Þar sat gamli Emlir ásamt nokkrum krökkum og var að ræskja sig.

„Hann er að undirbúa sig fyrir sögu,“ hvíslaði Karín að Míru. „Við skulum hlusta á.“

Þær komu sér fyrir nærri Emli og biðu ásamt hinum krökkunum. Míra fann að henni leið vel, hún var aftur orðin barn og hún fann minna fyrir þunga hálsmeninu og ábyrgðinni sem því fylgdi. Gamli Emlir leit yfir hópinn og spurði síðan kankvís: „Vill einhver hlusta á sögu?“ Allir krakkarnir kölluðu já, einum rómi.