Míra gat ekki annað en dáðst að ömmu sinni. Sú kunni aldeilis að stjórna. Hún gaf skipanir frá hægri til vinstri og allir gegndu henni. Sakki kom til Míru og það var eins og hann vissi hvað hún hugsaði, því hann sagði við hana: „Það er langbest að gegna þeirri gömlu. Hún veit hvað hún syngur. Það er aldrei haldin hér hátíð nema hún sé höfð með í ráðum. Hún er svona óopinber þorpshöfðingi.“

Sakki hló þegar hann sagði þetta og Míra tók undir. Þetta var allt saman svolítið skemmtilegt. Hún horfði á ömmu sína og sá að mamma hennar hafði ýmsa takta frá henni.

Það gekk ekki hávaðalaust að undirbúa veisluna. Mamma Míru spurði mömmu sína hvort ekki væri best að fresta veislunni til morguns, en sú gamla var aldeilis ekki á því.

„Á morgun höldum við bara aðra veislu,“ sagði hún. „Það er svo sannarlega ástæða til að fagna. Ég hélt að ég myndi aldrei sjá þig aftur þegar ég horfði á eftir þér um árið. Systkini þín búa hér í þorpinu, fyrir utan Hamar bróður þinn sem vildi endilega leggjast í ferðalög. Hann fór fyrir nokkru og hélt í norður. Ekki hef ég góða tilfinningu fyrir því,“ sagði sú gamla.

Míra minntist þess sem verurnar við fossinn höfðu sagt, að það væri eitthvað dökkt yfir fyrir norðan.

Nú gekk stór og mikill maður inn í tjaldið. Hann var vafinn í skinn. Hann horfði fyrst á ömmu Míru en sneri sér síðan að Míru.

„Komdu sæl, Míra, verndari þorpsins þíns,“ sagði hann. „Ég er Agnar og er verndari þessa þorps og ömmubróðir þinn.“ Hann brosti og bætti við: „Það er mér heiður að hitta þig. Ég þekkti til Gelfar. Við hittumst nokkrum sinnum á þingum verndara. Nú fer bráðum að líða að næsta þingi og þú ættir endilega að láta sjá þig þar.“

Míra leit hissa á hann.

„Þing? Ég hef aldrei heyrt um neitt þing,“ sagði hún.

Mamma hennar kom til þeirra og sagði henni að Gelf gamla hefði talið hana of unga á sínum tíma og hefði sagt að hún myndi fá skilaboð um það hvenær hún ætti að fara.

„Ég var nú eiginlega búin að gleyma þessu, en þú ert líklega tilbúin að mæta á næsta þing.“

Agnar leit á mömmu Míru og kinkaði kolli.

„Já, ég held að það sé ekki spurning. Næsta þing verður haldið hér fyrir sunnan næsta vor. Þú getur komið með mér ef þú vilt,“ sagði hann svo.

Míra var glöð og þakkaði fyrir boðið.

„Já, það vil ég gjarnan,“ sagði hún.

Agnar sagði henni að hann væri með tvo nema í þjálfun. „Þau eru systkyni, fæddust sama dag og hafa bæði augu sem sjá. Þau eru á þínum aldri, Míra, og þið hittist í kvöld.“ Síðan kvaddi Agnar og fór.

Míra hafði nóg að hugsa um, en hún hlakkaði mikið til að hitta lærlinga Agnars.

Brátt hljómaði sterkur trumbusláttur um þorpið. Þetta var merki þess að nú skyldi hátíðin hefjast. Amma Míru var búin að klæða sig upp í heljarinnar skrúða. Hún var æði skondin í allri múnderingunni. Míra gat ekki annað en brosað. Hún amma var ekki bara stjórnsöm. Hún var glysgjörn líka og það ekki lítið. Míra og mamma hennar skiptu um föt og reyndu að punta sig með því sem þær höfðu tekið með sér. Þær áttu ekki roð í þá gömlu hvað skrautið varðaði.

Amma Míru kallaði nú á þær og leiddi þær báðar út úr tjaldinu með tilburðum. Úti fyrir var fjöldi manns saman kominn. Míra fann matarlykt í loftinu. Hún fann að hún var svöng og einnig spennt. Spennt að hitta allt þetta fólk. Amma Míru steig fram og kynnti dóttur sína. Svo bætti hún við: „En svo langar mig að kynna dótturdóttur mína, hana Míru. Hún er verndari þorpsins síns og búin að vera í þjálfun lengi, þó ekki sé hún gömul. Kæru vinir, fögnum vel í kvöld,“ sagði sú gamla og mannfjöldinn tók undir með hrópum og klappi.

Síðan hófst mikil átveisla og fannst Míru maturinn mjög góður. Drukkinn var mjöður úr belgjum sem Míru fannst ekki eins góður. Allt í einu fann Míra að Agnar stóð hjá henni.

„Þú skalt ekki drekka þennan mjöð, Míra litla. Hann er ekki góður fyrir okkur sem erum næm á umhverfið. Hann getur ruglað okkur og gert okkur kærulaus. Fyrir þá sem enga hæfileika hafa til að sjá og skynja gerir hann ekki mikinn skaða, nema hvað hann gerir fólk óttalega vitlaust.“

Míra var fegin að heyra þetta. Hún fékk sér vatn úr könnu sem þar var nálægt og þakkaði honum fyrir ábendinguna.

„Komdu með mér, Míra mín,“ sagði hann svo. „Ég ætla að kynna þig fyrir nemunum mínum.“

Míra stóð upp og fann að hún var orðin spennt að hitta jafnaldra sem höfðu svipaða hæfileika og reynslu og hún. Hún elti Agnar í gegnum þorpið og að útjaðri þess. Þar voru nokkrir samankomnir við lítinn eld. Hún horfði á þá sem þar voru og allt í einu sá hún systkynin. Hún þekkti þau strax úr, því litirnir í kringum þau voru svo sterkir. Þau gengu á móti þeim og heilsuðu Agnari. Agnar kynnti þau fyrir Míru.

„Þetta er Míra, verndari þorpsins síns.“

Hann sneri sér síðan að Míru.

„Míra, þetta eru Sal og systir hans Gama. Þau eru í þjálfun hjá mér og munu taka við af mér sem verndarar þorpsins.“ Sal hneigði sig fyrir Míru, en Gama tók utan um hana og kyssti hana á kynnina.

„Sæl vertu, Míra. Mikið er gaman að hitta þig. Agnar var búinn að segja okkur frá þér og ég er búin að vera svo spennt í allan dag.“

Míra brosti til systkinanna. Mikið voru þau ólík. Sal svona hægur og frekar feiminn, en Gama opin og hress. Hún kunni strax mjög vel við þau. Þessi heimsókn í þorpið hennar mömmu lofaði mjög góðu.