Míru fannst gott að koma aftur heim í þorpið sitt. Hún saknaði samt vina sinna sem hún hafði kynnst í fæðingarþorpi mömmu sinnar og þá sérstaklega Sals. Hún fann stundum sterkt fyrir honum og var þá sannfærð um að hann væri að hugsa til hennar. Hún sendi honum líka stundum hugsanir og góða strauma.

En nú tók við annað verkefni. Hún var ákveðin í að stofna námshóp um jurtir og annað sem hún gat kennt fólkinu um umhverfið. Hún hafði lært margt varðandi sjúkdóma og hvaða jurtir mátti nota til að lina kvalir, lækka hita og græða sár. Þessu gat hún komið áfram til þeirra sem áhuga höfðu á að læra á grös, jurtir, sveppi og annað sem gat komið að gagni.

Næst þegar hún hitti Karínu, vinkonu sína, ræddi hún við hana um að vera með sér í þessum grasahóp.

„Þú þekkir fólkið í þorpinu betur en ég,“ sagði hún við hana. „Getur þú látið þau vita sem gætu haft áhuga?“

Karín hélt nú það og var strax mjög spennt fyrir þessu verkefni.

Míra hélt áfram: „Við getum ekki byrjað að safna jurtum fyrr en næsta vor, en ég tók töluvert með mér frá þorpinu hennar mömmu sem ég get notað í vetur til að kenna hópnum með.“

Karín fann tíu manneskjur á öllum aldri sem vildu vera í námshópnum.

„Það eru bæði konur og karlar, ungir og gamlir og allt þar á milli,“ sagði hún, „þannig að þetta verður spennandi vetur hjá okkur.“

Míra ákvað að þau myndu hittast eitt kvöld í viku til að byrja með. Kennslan færi fram í gamla tjaldinu hennar Gelfar, en Míra var þá flutt þangað. Tjaldið var líka hjúpað ákveðinni dulúð hjá þorpsbúum frá því að Gelf hafði búið þar. Alls kyns dót hékk þar niður úr loftinu og þar var ýmislegt að finna sem hafði tilheyrt Gelf. Míra þekkti þetta allt og var búin að taka til og reyna að gera vistlegt án þess að fjarlægja nema hluta af því sem hafði tilheyrt Gelf. Sumir hlutir voru mjög gamlir og höfðu jafnvel tilheyrt þeim sem höfðu starfað sem verndarar löngu á undan henni.

Fyrsta kvöldið rann upp. Tíu manns mættu og allir virtust áhugasamir. Míra byrjaði á að útskýra fyrir þeim á eins einfaldan hátt og hún gat það sem einkenndi jurtir sem hægt væri að nota í lækningaskyni. Kvöldið leið hratt og allir virtust vera áhugasamir. Þegar allir voru farnir nema Karín var Míra eiginlega uppgefin.

Karín var himinlifandi. „Ég held að þetta sé eitt það skemmtilegasta sem ég hef gert,“ sagði hún. „Það að læra um hvernig nota má jurtir í lækningaskyni.“

Míra fór sæl og glöð að sofa það kvöld.

Um nóttina dreymdi hana skrýtinn draum.

Hún var stödd inni í skógi, nálægt þeim stað sem hún og Gelf voru vanar að fara til að æfa sig og undirbúa athöfnina við hvert fullt fungl. Gelf var þarna hjá henni, en hún var mjög ólík sér. Yfir henni lá einhver skuggi. Jafnframt tók Míra eftir að Gelf var ekki í sínum venjulegu skrautlegu fötum heldur dökkum druslum sem héngu utan á henni.

Þegar hún reyndi að nálgast Gelf í draumnum hörfaði hún undan henni og benti síðan í áttina að þorpinu og sagði: „Það steðjar ógn að þorpinu.“ Síðan hvarf hún.

Míra leit þá í átt til þorpsins og sá svart ský yfir því. Þaðan bárust líka óhugguleg hljóð. Þá heyrði hún Gelf segja: „Flýttu þér, Míra. Flýttu þér!“

Míra hrökk upp. Enn var niðdimm nótt. Hún reis á fætur full af óhug og leit út. Allt var hljótt. Hún var með mikinn hjartslátt og fann að þessi draumur táknaði það eitt að hún yrði að koma sínu fólki í skjól sem fyrst.

Hún hljóp út og kallaði hátt: „Vaknið! Vaknið núna strax!“

Fyrr en varði voru flestir komnir út úr tjöldunum. Mamma hennar og pabbi komu til hennar og pabbi hennar spurði alvarlegur í bragði: „Hvað gengur á, Míra? Hefur eitthvað alvarlegt komið fyrir?“

Míra svaraði honum og það var angist í röddinni: „Elsku pabbi, það er eitthvað hræðilegt að fara að gerast. Mig dreymdi hana Gelf mjög sterkt og hún sagði mér að bregðast við strax. Ég verð að koma öllum í skjól núna. Á morgun verður það of seint!“

Pabbi hennar horfði á hana smá stund en sneri sér síðan að fólkinu og kallaði: „Það verða allir að yfirgefa þropið núna. Við fylgjum Míru í öruggt skjól. Hún hefur fengið viðvörun, mjög alvarlega viðvörun, og við verðum að hlýða!“

Fólkið stóð örlítið ringlað en tók síðan við sér.

„Takið bara það allra nauðsynlegasta,“ sagði hann svo. Þá sneri hann sér að gamla Emli sem var farinn af stað til að ná í geiturnar og sagði við hann: „Emlir, þær fara ekki með. Þær verða eftir!“

„Þá verð ég líka eftir,“ svaraði Emlir ákveðinn.

Þetta byrjaði ekki vel en höfðingjanum varð ekki haggað. Míra gekk til Emlis, tók í báðar hendur hans og sagði honum að geiturnar væru ekki í hættu, heldur fólkið í þorpinu. „Auk þess sem við getum ekki þaggað niður í þeim. Það er mjög mikilægt að allir verði eins hljóðir og mögulegt er. Þú mátt samt sleppa þeim úr girðingunni og senda þær út í skóg,“ sagði hún svo.

Á ótrúlega skömmum tíma voru allir ferðbúnir. Míra tók með sér ýmsar lækningajurtir og síðan var lagt af stað.

Ólíkt og í sögunni sem Emlir hafði sagt börnunum um ógnina miklu, þá var enginn sem neitaði að fara. Allt þorpið lagði af stað að fossinum mikla. Míra, pabbi hennar og mamma leiddu hópinn. Það var óhugur í fólkinu og það gekk þögult. En það treysti Míru. Það fann hún. Míru var létt í hjartanu þegar hún sá það. Hér voru engir ungir menn sem neituðu að hlýða og hún horfði þakklátum augum til Emlis gamla fyrir sögurnar hans.