Hún hljóp út úr tjaldinu, hljóp eins hratt og hún gat, því hún elskaði regnið. Regnið á þessum árstíma var heitt og mjúkt. Hún var berfætt. Moldin á stígnum var orðin svo blaut að hún sullaðist upp á milli tánna. Mikið gat hún hlegið, dansað og sungið þegar regnið streymdi niður. Dansað í drullunni. Það var frábært. Hún var heldur ekki ein um það. Fleiri krakkar komu hlaupandi og skríktu af kátínu.

Gamli Emlir sat á steini hjá geitunum og hafði útbúið sér skýli úr skinnpjötlum. Hann hristi höfuðið hlæjandi yfir öllum þessum gauragangi og tók undir gleði krakkanna.

Sumarið hafði verið heitt og þurrt. Hitinn var þrúgandi og allt varð svo hægt. Hægar hreyfingar manna og dýra. Geiturnar lágu innan girðingarinnar sem var staðsett í miðju þorpinu. Þorpið samanstóð af sextíu tjöldum úr skinni sem strengd voru yfir grind og fest með tágum. Hún þekkti alla, enda orðin 7 ára. Það þekktu hana líka allir. Hún Míra litla var ekki hrædd við neitt. Hér var engin ógn.

Þorpið er í skóginum, lauftré og gróður svo langt sem augað eygir. Heyra má niðinn frá ánni sem rennur þar hjá á leið sinni í vatnið sem er handan við hæðina. Hún hafði aldrei séð vatnið en Gurmir stóri bróðir hennar hafði farið þangað með pabba og fleiri karlmönnum úr þorpinu til að veiða. Gurmir var orðinn 12 ára gamall og leit stórt á sig. „Litla Míra,“ sagði hann stundum og blikkaði hana létt. Hann var góður bróðir, það gat hún fundið og séð. Litirnir kringum hann voru bjartir og fagrir.

Tjaldið þeirra var á góðum stað, það stóð hærra enn hin tjöldin. Það var líka stærra og betur skreytt. Vandlega saumað með myndum af dýrum og blómum. Mamma hennar hafði saumað það og skreytt og var vakandi fyrir því að skipta út skinnum sem voru orðin léleg, skreyta þau og binda upp. Pabbi hennar var höfðingi þorpsins og lífið var gott í þorpinu hennar.

Á hverjum morgni byrjaði hún á því að vekja þau hin, mömmu, pabba, Gurmi og Lælu sem var 9 ára. Þorpið vaknaði síðan smám saman. Allir höfðu sín hlutverk sem þeir gengu að. Þetta var hennar hlutverk og hún rækti það vel. Þegar hún fæddist hafði gamla vökukonan sem tók á móti henni sagt við móður hennar að hún Míra litla hefði augu sem sæju lengra. Hún yrði góður vaktmaður, gæti séð og heyrt fyrir þorpið. Gelf gamla sem var verndari þorpsins hafði líka þessi augu. Hún var orðin fjörgömul, en vissi enn sínu viti. Míra var færð til hennar þegar hún var viku gömul. Gelf gamla táraðist þegar hún leit í augu hennar.

„Loksins,“ sagði hún, „loksins.“ Svo brosti hún svo skein í þessar tvær tennur sem enn tolldu í gómnum. „Nú verð ég að tóra aðeins lengur til að leiðbeina henni. Hún hefur góð augu og getur séð og vaktað fyrir okkur.“ Hún beygði sig niður að Míru og sagði við hana ljúfum rómi: „Þú verður verndari þorpsins eftir minn dag.“

Míra mundi eftir Gelf. Hún hafði verið hjá henni á hverjum degi frá þriggja ára aldri, þar til Gelf ákvað að nú væri komið nóg. Það var fyrir einu tungli síðan. Gelf hafði sagt henni að hún yrði að halda áfram sjálf. „Ég get ekki kennt þér meira,“ sagði hún. „Þú hefur þetta í þér, kannt þetta allt. Manstu nokkuð hvaðan þú kemur?“ Míra skildi ekki hvað hún átti við. Hvaðan hún kom? Nú frá mömmu. Gelf gamla brosti og tautaði í barm sér. „Þetta verður að duga. Minn tími er að renna út. Nú þarft þú, Míra litla, að taka við og nú er kominn tími á vígslu þína sem verndari þorpsins.“