Heill tunglmánuður hafði liðið frá því að þau flýðu þorpið. Það var farið að ganga á matarbirðir en nokkrir ungir menn höfðu náð að veiða fisk í net úr ánni fyrir neðan fossinn. Þeir fóru út um miðja nótt og lögðu netin og sóttu þau síðan næstu nótt.

Óþolinmæði var farið að gæta í hópnum, en Míra fann að flestir treystu henni. Koma Sals hafði haft áhrif. Fólk velti því fyrir sér hvort ekki væri best að færa þorpið og þá hvert.

Pabbi Míru kallaði til fundar og þar voru þessi mál rædd. Hann og fleiri eldri menn í þorpinu höfðu farið nokkuð víða og voru með hugmyndir um nýjan stað fyrir þorpið. Sá staður sem oftast var talað um var við vatnið sem áin rann í. Þar var einnig eyja sem pabbi hennar hafði róið út í á húðkeip, sem var lítill bátur gerður út trjágrind og skinnum. Hann sagði eyjuna stóra og að vel mætti koma þeim öllum þar fyrir. Ákveðið var að senda út könnunarleiðangur um leið og Míra gæfi merki. Leiðin að vatninu lá ekki í gegnum þorpið, heldur frá því. Hafinn var undirbúningur fyrir þá ferð og ákveðið að þangað færu fimm til sex menn. Pabbi Míru bað Sal að koma með þeim. „Þú hefur augu eins og Míra,“ sagði hann, „og gott að hafa þau með í þessum leiðangri til að kanna aðstæður.“

Ákveðið var að fara um nótt, þegar tunglbjart væri. Míra hugleiddi þetta og ákvað að leyfa þeim að fara eftir að hún hafði rætt við Sal. Þeir voru sex sem lögðu af stað í þennan leiðangur og það var bæði kvíði og tilhlökkun í svip þeirra, sem og þeirra sem eftir sátu.

Í hellinum biðu allir milli vonar og ótta, en Míra fann að allt gekk vel og hughreysti fólkið sitt. Tveim dögum seinna voru þeir komnir aftur. Ferðin hafði gengið vel.

„Vatnið er þarna á sínum stað,“ sagði pabbi Míru, „og staðsetningin er góð. Við þurfum að hugsa þetta með eyjuna, en við fundum húðkeipana okkar við vatnið og rerum út í hana. Þar er nóg pláss og einnig hellir sem hægt er að nýta á ýmsan hátt. Þar er nægt undirlendi, en það þarf að grisja eitthvað af trjánum á eyjunni. Við þurfum að hugsa þetta vel. Ekki er víst að mikið sé eftir af þorpinu okkar sem við getum nýtt okkur. Ég fann nokkrar af geitunum okkar við vatnið og þær fögnuðu okkur vel.“

Nú tók við bið og Míra fann að það var farið að reyna á þolinmæðina hjá mörgum, þó svo að allir reyndu að bera sig vel. Nótt eina kom Gelf til hennar og var þá kát. Hún sagði Míru hafa staðið sig vel og að nú væri þeim óhætt að snúa til baka.

Morguninn eftir kallaði Míra fólkið sitt saman og sagði að nú væri óhætt að snúa til baka, en varaði við því sem gæti beðið þeirra. „Við getum búist við að allt sé þar ónýtt,“ sagði hún, „en það sem er verðmætast slapp og það erum við öll og geiturnar okkar. Það er hægt að bæta marga hluti, en ekki líf sem er tekið.“ Allir hlustuðu hljóðir á hana og síðan var lagt af stað.

Þegar þau komu heim var búið að brenna og skemma allt sem ekki hafði verið tekið. Sumum var brugðið og grétu þegar þeir sáu hvernig heimili þeirra voru útleikin. Lítið fannst af hlutum sem voru nothæfir. Allt var brotið sem hægt var að brjóta og brennt sem hægt var að brenna. Smám saman komu allir til Míru og Sals sem stóðu álengdar.

Þegar allir voru komnir spurði Míra hvort þau væru tilbúin að færa þorpið út í eyjuna. Pabbi hennar steig fram og einnig þeir fjórir sem með honum fóru auk Sals. Hann talaði kjark í fólkið og sagði hér ekkert eftir nema minningu um þorp.

„Kannski verður lífið auðveldara úti á eyjunni,“ sagði hann. „Ég tel að við verðum öruggari þar.“

Ákveðið var að leggja strax af stað. Það væri ekki eftir neinu að bíða. Pabbi Míru lagði til að þau myndu gista í skóginum eina nótt, því það tæki um sólarhring að komast að vatninu. En fyrst þyrftu þau að kveðja þorpið.

„Míra, vilt þú leiða þá athöfn?“ spurði hann.

Míra gerði það. Hún bað alla að minnast góðu stundanna í þorpinu og taka þær minningar með sér, skilja eftir minninguna um eyðilegginguna, en að hún væri jafnframt áminning um að fara að öllu með gát í framtíðinni.

„Því miður,“ sagði hún, „er ekki allt gott í okkar heimi og við getum ekki gengið að því vísu að við getum alltaf verið örugg. Höfum það í huga án þess að dvelja um of við það. Við munum gera eins góðar varúðarráðstafanir og mögulegt er á eyjunni, en við ætlum ekki að lifa í ótta heldur gleði og samheldni, því við erum, þegar allt kemur til alls, ein stór fjölskylda og þurfum að gæta vel hvert að öðru. Það skiptir öllu máli. Stöndum saman, hjálpumst að og hugsum vel hvert um annað. Framtíðin bíður okkar á nýjum stað með nýjum möguleikum.“