Tíminn leið. Míra var orðin 15 ára og hún fór eftir öllu því sem Gelf gamla hafði kennt henni. Á hverjum morgni byrjaði hún daginn á þeim athöfnum sem henni hafði verið uppálagt. Á fullu tungli fór hún út í skóg og hafði samband við vættina. Hún endurtók allt það sem Gelf hafði kennt henni í vígslunni. Hún fann líka að hún var orðin næmari og þegar hún horfði inn í skóginn heiman frá sér varð hún vör við vætti sem stóðu vörð um þorpið. Hún heilsaði þeim í huganum og fékk kveðju á móti. Þannig æfði hún sig í að vera í tengslum við það sem öðrum var hulið.

Hún fann líka ýmislegt á sér og gat brugðist við og forðað fólki og dýrum frá hættum. Eitt sinn vaknaði hún um miðja nótt við óljósan beyg. Hún fór út og gekk niður að geitagirðingunni. Þar var ein geitin að bera en gekk illa. Hún var orðin mjög veikburða. Míra litla vakti gamla Emli og hann brást strax við og hjálpaði litla kiðlingnum í heiminn. Emlir var svo þakklátur að hann nefndi litla kiðlinginn í höfuðið á henni: „Míra skal hún heita í höfuðið á lífsbjörginni sinni.“ Þetta þótti Míru litlu vænt um.

Smám saman varð lífið að vanabundnu ferli. Allt gekk út á að halda lífi og afla matar. Einnig var margt gert til skemmtunar. Fólkið í þorpinu var glatt og kunni að skemmta sér. Sumir spiluðu á flautur sem tálgaðar voru úr tré og aðrir slógu saman holum spýtum. Taktur var sleginn og fólkið söng og dansaði. Haldnar voru sérstakar hátíðir þar sem fólkið þakkaði fyrir lífið og friðinn. Stærsta hátíðin var haldin þegar sól var lengst á lofti að sumri. Þá var mikið haft við í mat og drykk og allir lögðust á eitt um að skreyta sig og þorpið. Mikið var um blóm og blómakransa. Hlátur og gleði barnanna lyfti öllum upp, allir tóku þátt og tilhlökkunin var mikil.

Míra litla var ekki lengur lítil, hún hafði þroskast og var orðin að ungri stúlku. Hún bar hálsmenið ætíð á sér, en að öðru leyti klæddi hún sig eins og aðrar ungar stúlkur í þorpinu. Hún tók einnig þátt í undirbúningnum af mikilli gleði og tilhlökkun.

Að morgni hátíðardagsins var allt til reiðu. Fólkið í þorpinu flykktist á hátíðarstaðinn sem var skammt frá þeim stað þar sem Emlir hafði aðsetur með geitur sínar. Þar hafði verið komið fyrir eldstæði og allt umhverfið var mikið skreytt með blómum og greinum. Hátíðin var sett af þorpshöfðingjanum, pabba Míru. Hann fórnaði blómum á eldinn og hélt tölu um þakklæti og von. Þakklæti fyrir allt það góða og vonina um að friður og farsæld myndi haldast. Míra tók síðan við og blessaði fólkið, bað til vættanna um frið og vernd. Hún fann að vættirnir voru nálægt og einnig fann hún fyrir gleði og kærleika til þeirra sem í þorpinu bjuggu. Allir báru virðingu fyrir Míru, það fann hún.

Fólkið umgekkst skóginn af virðingu. „Við fáum svo margt að láni úr skóginum,“ sagði Míra, „og það sem við fáum að láni þurfum við að umgangast af virðingu. Verum hreinlát og vandlát þegar við umgöngumst skóginn. Höfum það hugfast að fyrir velvilja vættanna fáum við afnot af skóginum. Verum þakklát fyrir það.“

Þegar Míra hafði lokið sinni athöfn tók gleðin öll völd. Börnin hlógu og skríktu og fullorðna fólkið tók þátt í gleði þeirra. Unga fólkið sem lék á flauturnar og sló taktinn með spýtunum hóf sinn leik. Allt þorpið tók þátt í dansinum, hver og einn á sinn hátt. Unga fólkið sem ekki var komið með maka leit í kringum sig. Spennan magnaðist og augnaráðin gáfu ýmislegt til kynna.

Míra fann fyrir fiðringi í maganum í hvert sinn sem hún leit á Samír, unga manninn sem spilaði svo skemmtilega á flautuna sína. Henni fannst hann fallegasti pilturinn í þorpinu og hann fylgdi henni eftir með augunum, það fann hún.

Kvöldið leið og brátt fór fólkið að tínast burtu. Foreldrar með börn sín fóru fyrst ásamt þeim sem elstir voru. Unga fólkið fann sér laut í skóginum rétt við þorpið þar sem það hélt áfram gleðinni. Þau fóru í leiki og sungu og dönsuðu eins og enginn kæmi morguninn. Áður en Míra vissi af var hún komin í fangið á Samír í fjörugum dansi og hann hvíslaði í eyra hennar að hún væri fallegasta stúlkan í þorpinu. Hjarta hennar brann af gleði og hún gleymdi öllu, var bara í augnablikinu, full af gleði og ást.