„Skógurinn í kringum þorpið er fullur af lífi. Þar búa verur sem gott er að vera í sambandi við,“ hafði Gelf gamla sagt henni. Þær höfðu farið saman út í skóginn til að ná sambandi við verurnar. Gelf vildi kynna hana fyrir þeim með sérstakri athöfn og vígja hana sem verndara.

Hún hafði farið nokkrum sinnum með Gelf til að undirbúa athöfnina. Fyrst í stað fann Míra ekki mikið fyrir verunum en eftir nokkur skipti fór hún að skynja þær. Þegar Gelf sá að Míra skynjaði verurnar sagði hún að tími væri kominn fyrir vígslu hennar.

„Elsku Míra litla, einungis sjö ára, en samt með svo mikla ábyrgð,“ sagði Gelf. „Þú hlýtur samt að vera tilbúin. Þessu hefur verið þannig fyrirkomið.“

Dag einn sagði Gelf við Míru: „Nú ert þú tilbúin, Míra litla. Skógarandarnir eru búnir að samþykkja þig fyrir löngu.“

Daginn fyrir athöfnina svaf hún hjá Gelf. Þetta var í fyrsta skipti sem hún svaf annars staðar en hjá foreldrum sínum og systkinum. Hún fór að heiman með blessun móður sinnar sem faðmaði hana að sér. Hún fann að mamma var hrærð. „Blessað barnið mitt,“ sagði hún, „það er mikið á þig lagt svona unga.“

Um kvöldið fór Gelf yfir vígslusiðina eins og hún kallaði það. „Þú verður að læra vígslusiðina vel, elskan mín, því þú þarft að kenna þeim sem á eftir þér koma.“ Hún tók fram leðurstranga með táknum og myndum og fór yfir athöfnina með henni lið fyrir lið. Sumt skildi Míra vel, annað ekki. Ýmislegt var á stranganum sem hún hafði aldrei séð áður. Gelf sagði henni að eftir athöfnina myndu þær fara aftur yfir strangann. Þá myndi hún skilja hann betur. Einnig yrði hún að framkvæma athöfnina ein, inni í skógi á hverju fullu tungli, alla ævi. Þannig myndi hún viðhalda þekkingunni og tengslunum við anda skógarins.

„Þú þarft að kunna þetta vel og koma þekkingunni áfram,“ sagði Gelf, „eins og ég er að gera með þér.“ Gelf hélt síðan áfram undirbúningnum og sagði svo: „Í þínu hlutverki sem verndari þarft þú að vera í góðum tengslum við náttúruandana. Vertu einnig vakandi yfir draumum þínum. Þegar við sofum þá eiga andarnir greiðari aðgang að okkur og geta komið til okkar skilaboðum.“

Gelf kenndi henni söngl og spor sem hún átti að framkvæma við athöfnina. Hún gat ekki annað en brosað og flissað þegar Gelf fór að dansa með alls kyns hluti hangandi um hálsinn, en smám saman fór hún að taka þátt og brátt gleymdi hún sér í undirbúningnum.

Um kvöldið var hún klædd í kjól sem var með ísaumuðum myndum og táknum. Móðir hennar hafði saumað hann undir leiðsögn Gelfar. Hún var ekki bara móðir lítillar stúlku heldur bar henni að vernda hana og sjá til þess að kenna henni eftir því sem árin liðu hvernig hún átti að klæðast og matast fyrir þær athafnir sem hún framkvæmdi. Gelf og móðir hennar voru mikið saman og stundum kölluðu þær á hana úr leik með hinum krökkunum til að ræða við hana og leiðbeina henni um hin ýmsu atriði. Gelf vissi að tíminn var naumur. Hennar tími var að renna út og það var svo margt sem hún þurfti að kenna Míru og leiðbeina henni með áður en hún sjálf færi burt úr þessum heimi. Hún hafði því tekið móður hennar með og kennt henni það sem hún vissi að myndi ekki nást í tíma.