Míra ákvað strax að taka þátt í þjálfun systkinanna hjá Agnari. Henni leið vel með þeim og fann að hún gat líka lært margt af þeim. Það gat líka verið að hún gæti kennt þeim eitthvað. Þau fóru á fætur rétt fyrir sólarupprás og undurbjuggu sig fyrir daginn með því að þvo sér vel.

Þegar sólin byrjaði að rísa upp fyrir sjóndeildarhringinn þá byrjaði þjálfunin. Dagurinn byrjaði alltaf á því að þau sögðu hvert öðru drauma sína um nóttina. Þessu hafði Míra ekki vanist. Gelf gamla hafði að vísu sagt henni að vera vakandi fyrir draumum sínum, en hún hafði ekki farið sérstaklega í að rifja þá upp með henni.

„Draumar eru minningar okkar frá þeirri vitund sem við erum í meðan líkaminn okkar sefur,“ sagði Agnar. „Við þurfum að þjálfa upp draumminnið okkar, því þar fáum við oft á tíðum skilaboð og svo lærum við jafnvel ýmislegt í draumheimi sem við höfum ekki möguleika á að læra meðan við erum vakandi. Takið sérstaklega eftir öllum táknum. Sum tákn eru sterk og geta verið viðvörun. Vatn er oft fyrir veikindum, sérstaklega ef það er gruggugt. Eldur fyrir rifrildi eða átökum. Litir eru sterk tákn, einnig dýr. Reynið að muna öll smáatriði. Rifrildi í draumi getur líka verið tákn sátta. Þið þurfið að læra á ykkar eigin drauma og tákn. Þið hafið öll verndara sjálf sem þið hittið í gegnum drauma ykkar. Þeir eru að reyna að kenna ykkur og leiðbeina. Hlustið og takið eftir. Ekki horfa á draumana sem eitthvert bull. Verið líka vakandi fyrir því hvernig ykkur líður í draumunum. Ef mikil spenna er í draumi ykkar er verið að vara ykkur við. Ef ykkur líður vel og þið eruð afslöppuð þrátt fyrir að mikið gangi á, þá þurfið þið ekki að hafa svo miklar áhyggjur. Þið þurfið líka að hafa hreint hjarta.“

Agnar talaði hægt og lagði áherslu á orð sín.

„Sá sem er fullur af öfund og græðgi nær ekki sambandi við draumaverurnar. Sýnið ykkur sjálfum sem og öðrum kærleika og góðvild. Kærleikurinn er lykillinn að öllu því góða í heiminum og við þurfum að varðveita hann og rækta svo að við getum haft góð áhrif og sinnt hlutverkum okkar vel meðan við dveljum hér.“

Smám saman fór Míra að finna fyrir rödd sem talaði til hennar í draumunum og hún var farið að kannast við. Hún ræddi þetta við þau systkinin og Agnar.

„Já, við erum öll með einhvern sérstakan anda sem reynir að koma til okkar skilaboðum,“ sagði Agnar. „Stundum koma líka fram þeir sem eru farnir frá okkur, einhverjir sem voru okkur kærir. Þegar það gerist skaltu taka sérstaklega vel eftir. Það er ekki oft sem ættingjar okkar og vinir koma með skilaboðin beint til okkar. Oftar er það í gegnum tákn og myndir. En stundum getur okkur dreymt einhvern sem er með okkur í dag. Við þurfum líka að læra að lesa í þá drauma.“

Dagarnir liðu og þjálfunin gekk vel. Míra hafði farið með þeim á hverju fullu tungli núna í þrjú skipti. Hún fór í gegnum allt sem Gelf hafði kennt henni. Henni til mikillar ánægju hreifst Agnar af því hvernig hún tók þátt í athöfninni og sagði að þjálfunin hjá Gelf hefði verið góð, þó svo að tíminn hefði verið naumur. Hún fann að hér voru andar skógarins með sterkari útgeislun en heima. Hún spurði Agnar út í það.

„Míra mín,“ sagði hann, „það eru ekki andar skógarins sem eru sterkari, heldur ert þú orðin næmari.“

Suma daga tók þjálfunin lítinn tíma. Agnar sagði hvíldardaga nauðsynlega. Þau höfðu þá möguleika á að hitta annað ungt fólk og fara í leiki og segja sögur. Míra sagði þeim sögur sem hún mundi frá þorpinu sínu, sögurnar sem Emlir gamli geitahirðir hafði sagt henni. Hún fann að sögurnar hennar höfðu áhrif og að unga fólkið hlustaði spennt þegar hún sagði frá. Stundum fóru þau saman niður að á sem rann í gegnum skóginn. Þar var lítill foss og þangað fóru börnin með kennurum sínum að læra að synda og einnig til að læra á umhverfið sem þau lifðu í. Þeim var kennt á jurtirnar og dýrin sem lifðu með þeim í skóginum. Sumar jurtir voru góðar til matar, aðrar mátti nota til lækninga. Þetta var ólíkt því sem var heima. Þar voru það bara mamma hennar, hún sjálf og Gelf gamla sem höfðu haft þekkingu á lækningajurtum. Hún spurði Agnar út í þetta.

„Þessi þekking má ekki glatast,“ sagði hann. „Það getur ýmislegt komið fyrir okkur verndarana. Sumt getum við kennt öðrum og annað ekki. Það sem við getum auðveldlega kennt öðrum verðum við að kenna. Fólkið hér þarf að kunna að bregðast við áföllum eins og veikindum og vita hvað það getur notað sér til hjálpar. Þetta hefur líka þau áhrif að virðingin fyrir umhverfinu, skóginum, plöntum og dýrum verður meiri. Við lifum í samvistum við aðrar lífverur sem hafa alveg sama rétt og við, og þó svo að við notum þau okkur til lífsviðurværis þurfum við að bera virðingu fyrir þeim. Okkur ber að ganga þannig frá að við mengum ekki umhverfið með sóðaskap.“ Míra var sammála þessu. Heima í þorpinu var þessu stundum ábótavant. Hún var ákveðin í að láta til sín taka og uppfræða fólkið sitt þegar heim kæmi.

Dagarnir liðu og áður en Míra áttaði sig var farið að hausta. Næturnar urðu kaldari og birta dagsins varð styttri. Míra fór að hugsa heim. Hún ræddi við móður sína og Agnar.

Agnar sagðist gjarnan vilja hafa hana lengur hjá sér, en bætti svo við: „Þú þarft samt fyrst og fremst að sinna skyldum þínum við þorpið þitt heima. Við komum til þín næsta vor að sækja þig á þingið.“

Míra varð glöð við. Hún gat ekki hugsað sér að hitta þau aldrei aftur, Agnar og systkinin, og þá sérstaklega Sal. Hún fann að hún laðaðist að honum og hann að henni. Þetta hafði ekki gerst hratt, heldur smátt og smátt. Hún fann að henni leið vel í návist hans. Gama, systir hans, var þvílíkur fjörkálfur að þau náðu ekki alltaf að fylgja henni eftir. Þá kom það fyrir að þau drógust aftur úr og fóru að spjalla saman. Nú var svo komið að þau voru ekkert að reyna að halda í við Gömu. Hún þaut af stað og þau héldu í humátt á eftir.

Þegar Míra ræddi heimför sína sá hún að hann varð dapur. Einn daginn þegar Gama var þotin af stað ræddi Sal við Míru um heimferðina. Hann sagði henni að hann gæti ekki hugsað sér að missa hana og spurði svo: „Má ég koma til þín í vor?“

Míra hitnaði öll innra með sér af gleði. Hún rauk um hálsinn á Sal og var búin að kyssa hann áður en hún vissi af. Sal varð í fyrstu hissa, en síðan hló hann og Míra tók undir. Eftir þetta leiddust þau á eftir Gömu sem hló og sprellaði við allt og alla.

Agnar hafði líka skynjað að eitthvað var að gerast milli Míru og Sals. Hann brosti til þeirra og sagði þegar nær dró heimferð Míru: „Ég held að þið tvö verðið glöð að hittast aftur næsta vor. Sal, ætlar þú ekki að heimsækja Míru?“

Gama horfði á þau með bros á vör og sagði: „Auðvitað gerir hann það. Þau eru ætluð hvort öðru.“

Þetta kom skemmtilega á óvart og það var ekki annað hægt en að hlæja að þessari athugasemd Gömu, þó svo að kvíðinn fyrir aðskilnaðinum væri farinn að naga þau að innan.

Loks rann brottfarardagurinn upp. Míra bæði hlakkaði til að komast heim og kveið fyrir að skilja við alla þá góðu vini sem hún hafði eignast þarna. Sérstaklega fannst henni erfitt að skilja við Sal.

Þau kvöddust öll innilega. Sal gaf henni fallegt armband og sagði að hann væri alltaf nálægur þegar hún bæri bandið. Míra sagðist ávallt mundu hafa það á sér.