Ferðin heim gekk vel. Það var að vísu farið að kólna á næturnar og skógurinn farinn að klæðast haustskrúða. En þær voru vel klæddar og yljuðu sér við eldinn og heita súpu á kvöldin.

Á þriðja degi ákváðu Míra og mamma hennar að nú gætu þær ferðast fylgdarlaust. Þær kvöddu fylgdarmanninn frá þorpinu og þökkuðu honum bæði með orðum og gjöfum fyrir fylgdina. Síðan héldu þær áfram.

Þær gengu saman og ræddu allt sem þær höfðu upplifað. Mamma Míru var svo kát að Míra þekkti hana varla fyrir sömu manneskju. Hún minntist á þetta við mömmu sína sem hló og sagði: „Ég er svo glöð vegna þess að ég fékk tækifæri til að hitta fólkið í fæðingarþorpinu mínu, sérstaklega mömmu og systkyni mín. En ég hlakka líka mikið til að komast aftur heim og hitta hann pabba þinn og þau Gurmin og Lælu. Þar á ég heima.“

Míra fann að hún saknaði líka ömmu sinnar, Agnars og Gömu. En sérstaklega saknaði hún þó Sals. Hún fékk sting í hjartað þegar hún hugsaði til hans. Mamma hennar skynjaði þetta og sagði við hana: „Veturinn líður hratt og hann Sal verður kominn til þín áður en þú veist af.“

Míra brosti til mömmu sinnar og fór að ræða við hana um allt sem hún ætlaði að gera þegar heim væri komið.

„Ég þarf að kenna fólkinu í þorpinu á jurtirnar og umhverfið,“ sagði hún. „Þau verða að læra að bjarga sér sjálf. Það er ekki gott að þau þurfi að leita til mín um allt. Ég ætla að byrja á því að stofna námshóp og fá Karínu til að vera með mér í honum. Hún hefur verið góð vinkona mín og áhugasöm um allt sem ég geri. Hvernig líst þér á það, mamma? Vilt þú kannski vera með mér í þessu?“

Mamma Míru brosti og sagðist svo sannalega vilja vera með.

„Ég var líka búin að læra ýmislegt þegar ég fór með honum pabba þínum um árið. Það hefur alltaf verið hefð fyrir því í fæðingarþorpi mínu að þeir sem vilja læra fái það. Gelf gamla leitaði líka oft til mín, því hún vissi að ég hafði lært á jurtirnar og gat stundum hjálpað henni.“

Þegar leið á daginn heyrðu þær niðinn frá fossinum og áttuðu sig á því að nú færi að styttast heim. Við fossinn tóku þær sér smá hvíld, eða réttara sagt, mamma Míru hvíldi sig á meðan Míra náði sambandi við verurnar og þakkaði þeim fyrir að vakta þorpið í hennar fjarveru.

„Nú er ég komin aftur og nú þekki ég ykkur og veit hvað þið skiptið miklu máli fyrir fólkið mitt,“ sagði Míra.

Þær héldu síðan áfram og það var farið að skyggja þegar þær komu í þorpið. Fáir voru á ferli og þær gengu óséðar að tjaldi höfðingjans. Það var mikill fögnuður. Gurmir og Læla vildu vita allt um ferðina.

„En hvað er að frétta af ykkur?“ spurði Míra loks.

Læla fór að hlæja og sagði að nú ætti Gurmir kærustu. Gurmir brosti breitt og sagði við Míru: „Gettu hver hún er?“

Hún horfði á þau bæði og sá að þau gátu varla haldið andlitinu fyrir spenningi, en allt í einu kom andlit Karínar upp í hugann: „Karín! Er það Karín?“ spurði hún og sá á svipnum á þeim að hún hafði rétt fyrir sér. Hún faðmaði Gurmi, stóra bróður sinn, að sér og kyssti Lælu. Nú yrðu þær Karín ennþá nánari. Hún gat ekki hugsað sér betri mágkonu en hana.

Pabbi og mamma höfðu farið innar í tjaldið og kölluðu nú á systkynin. Þar beið þeirra matur og svo var kominn tími til að fara að sofa eftir langa ferð. Þau gætu haldið áfram að tala um ferðina í fyrramálið. Míra fann að hún var orðin þreytt og var fegin að leggjast undir skinnið sitt. Frá og með morgundeginum myndi margt breytast í þorpinu. Hún myndi sjá til þess.