Þegar þau höfðu matast héldu þau aftur af stað. Þau gengu allan daginn fram á kvöld. Þá voru þau orðin þreytt.

„Pabbi, getum við ekki gist hér í nótt?“ spurði Míra föður sinn. Þau voru komin að litlu rjóðri og hún sá ekki betur en að þar væri einnig eldstæði.

„Jú, hér skulum við gista,“ sagði pabbi hennar.

Þau kveiktu eld og mamma hennar hitaði súpu í skjóðu yfir eldinum. Einnig bar hún fram brauð sem hún bakaði á heitum steinum. Eftir matinn setti pabbi hennar upp skýli og þau lögðust til svefns þreytt og ánægð eftir ferð dagsins.

Míra vaknaði um nóttina. Hún heyrði og fann fyrir einhverjum nálægt sér. Hún fór út úr skýlinu og sá náttverur skógarins, ljósálfa og fleiri verur. Hún kynnti sig, sagði hver hún væri og hvaðan hún kæmi, og spurði hvort þau myndu eftir Gelf. Þau mundu eftir henni, sögðu að hún hefði oft komið þegar hún var ung, en þau hefðu ekki séð hana lengi.

Míra sagði að hún væri komin í stað Gelfar og að hún myndi eflaust hitta þau aftur. Hún spurði hvort það væri eitthvað sem hún þyrfti að varast í skóginum. Verurnar sögðu að svo væri ekki, en að hún skyldi ekki halda í norður.

„Þar er eitthvað á sveimi sem er ekki gott,“ sögðu þær. „Straumarnir að norðan eru þungir. Haltu í suðurátt.“ Míra sagði að þangað væri hún einmitt að fara. Hún þakkaði þeim fyrir upplýsingarnar og fór aftur í skýlið.

Morguninn eftir spurði mamma hennar hvort hún hefði vaknað um nóttina. Míra sagðist hafa gert það og hitt verur næturinnar. Einnig sagði hún foreldrum sínum frá því að eitthvað slæmt væri fyrir norðan, en að suðurleiðin væri örugg.

„Hvað getur það verið?“ spurði mamma hennar áhyggjufull. „Ég vona að það komi ekki hingað.“

„Það segi ég með þér,“ sagði Míra. „Ég er búin að ná sambandi við verur skógarins og þær ætla að láta mig vita ef eitthvað breytist.“

Eftir morgunhressingu héldu þau aftur af stað. Þau gistu tvær nætur til viðbótar í skóginum og allt gekk það áfallalaust.

Þriðja daginn gengu þau langt fram á dag og höfðu lítið stoppað nema til að fá sér að borða. Allt í einu sagði mamma Míru: „Nú veit ég hvar ég er. Ég þekki mig hér. Nú er ekki langt eftir.“ Hún sneri sér að pabba Míru og sagði að nú gæti hann snúið við. „Héðan rata ég í þorpið.“

Þau kvöddust og Míra og mamma hennar héldu áfram. Þegar farið var að bregða birtu sá Míra allt í einu ljós inni á milli trjánna.

„Mamma, sérðu þetta? Er þetta ljós frá þorpinu þínu?“

„Já, Míra mín, við erum alveg að koma. Ég veit ekki hverjir koma til með að þekkja mig, það er svo langt síðan ég fór með honum pabba þínum, en við sjáum til. Ég ætti að eiga hér systkyni og foreldrar mínir voru á lífi þegar ég fór.“

Þær gengu saman að þorpinu. Við endann á stígnum sem lá inn í þorpið stóð maður sem stöðvaði þær.

„Hverjar eru þið og hvað viljið þið hingað?“ spurði hann. Míru brá við. Hún var ekki vön því að verðir stöðvuðu ferðalanga við þorpið hennar. Mamma hennar gekk þá fram.

„Ég heiti Arla og þetta er dóttir mín, Míra. Ég er héðan. Þetta þorp er fæðingarþorp mitt.“

Maðurinn horfði lengi á móður Míru. Síðan tók hann viðbragð og kallaði upp yfir sig: „Arla, stóra systir mín!“ Mamma Míru hrökk við. Gat það verið? Var þessi stóri maður bróðir hennar, Sakki? Jú, þetta var hann, það sá hún núna. Sá hafði stækkað og það á alla kanta. Þau föðmuðust og hlógu.

„Komdu sæl, Míra, frænka mín,“ sagði Sakki og tók hana í stóran faðm sinn. „Nú verður haldin veisla. Þetta er mikil gleðistund.“

Sakki fylgdi þeim í þorpið. Á leiðinni sagði hann mömmu Míru að faðir þeirra væri látinn en að móðir þeirra, amma Míru, væri á lífi og bara nokkuð hress.

„Hún var nú ekkert of hrifin af því þegar þú ákvaðst að fylgja þessum unga manni héðan um árið,“ sagði Sakki. „En það held ég að hún verði glöð að sjá þig.“

Þau gengu að stóru tjaldi sem var auðsjáanlega komið nokkuð til ára sinna. „Mamma,“ kallaði Sakki, „það eru komnir gestir.“

Einhver skarkali heyrðist innan úr tjaldinu og gömul kona birtist. Þegar mamma Míru sá hana brast hún í grát. „Mamma mín, elsku mamma mín, þetta er ég, Arla, og með mér er dóttir mín hún Míra sem er verndari þorpsins sem ég bý í núna.“

Þær föðmuðust, mæðgurnar, og Míra heilsaði ömmu sinni hálf feimin.

„Komdu hingað, Míra litla,“ sagði amma hennar. „Lofaðu mér að sjá þig.“

Hún horfði á Míru og faðmaði hana síðan að sér.

„Ég verð að fara með þig til hans Agnars bóður míns,“ sagði hún svo. „Hann er verndari þessa þorps. Komið inn fyrir. Sakki, sjá þú um að bjóða til veislu. Nú verður gaman og ég vil fá tónlist og dans,“ sagði sú gamla glettin.