Eftir athöfnina fór Míra til Samírs. Hann var að byggja grind fyrir tjaldið þeirra. Hún fann að hann var leiður og hún var það líka, en hún vissi að hún var að gera rétt. „Samír minn,“ sagði hún. „Ég get ekki verið með þér og þú veist það. Ég verð að fylgja því sem mér er ætlað. Þú átt eftir að finna þér stúlku sem er þér samboðin, en ég er það ekki.“

Þau horfðust í augu og Míra fann að hún táraðist, þetta var svo erfitt. Hún vissi að hún var að kveðja Samír. Hann yrði hér eftir vonandi vinur, en aldrei neitt meira.

Samír horfði á hana og hún sá að hann gat ekki skilið þetta. Fyrir honum var þetta höfnun og það var sárt.

„Farðu þá þína leið, Míra, og gerðu það sem þú þarft að gera,“ sagði hann.

Síðan sneri hann sér frá henni. Míra stóð kyrr nokkra stund og sagði síðan lágt: „Getum við ekki bara verið vinir?“

Hann sneri sér að henni, horfði á hana og sagði síðan: „Ég get aldrei orðið óvinur þinn, Míra, en það er mér erfitt að sjá á eftir þér. Ég skal reyna að vera vinur þinn, en það verður að vera úr fjarlægð.“

Míra gekk hægt burtu. Hún fór í tjaldið sitt, tjaldið hennar Gelfar. Hún settist á skinnið og greip um verndargripinn. Hún bað í hljóði um styrk. Hún fór með þulur sem Gelf hafði kennt henni og smám saman fann hún að yfir hana færðist ró.

Síðan fór hún á fund mömmu sinnar. Hún mundi ekki eftir því að mamma hennar hefði nokkurn tímann farið úr þorpinu. Hún vissi að sumir ungu mennirnir fóru á milli þorpa og stundum komu þeir með konur með sér til baka. Þessar konur báru með sér nýja siði, ný klæði og jafnvel aðrar matarvenjur. Það hafði alltaf verið spennandi að taka á móti nýjum einstaklingum sem settust að í þorpinu. Hún mundi sérstaklega eftir einni ungri konu sem komið hafði langt að með ungum pilti úr þorpinu. Hann hafði verið lengi í burtu þegar hann sneri aftur. Konan sagði frá ýmsum skepnum sem enginn hafði heyrt um. Ein skepnan sem hún talaði um minnti á skepnu Emlirs í sögunni sem hann hafði sagt þeim. Þessar skepnur báru menn á bakinu og kröfsuðu og fnæstu. Unga konan kallaði skepnur þessar hesta. Sagði þá mesta þarfaþing. Þeir væru sterkir og hægt að temja þá.

Kannski færu þær mamma hennar á stað þar sem voru hestar. Hún fór smám saman að hlakka til.

Þegar Míra kom til mömmu sinnar beið hún hennar ferðbúin.

„Ég ætla að fara með þig til fólksins míns,“ sagði hún við Míru.

Míra horfði á hana stórum augum.

„Fólksins þíns? Erum við ekki fólkið þitt?“

„Jú, það eruð þið, Míra mín,“ sagði mamma hennar og brosti, „en ég fæddist ekki í þessu þorpi. Ég kom hingað með honum pabba þínum og hér hef ég átt heima síðan. Pabbi þinn ætlar að fylgja okkur á leið. Þetta er þriggja daga ganga og getur verið hættuleg. En ég veit að þar sem þú ert verndari getur þú líka verndað okkur á leiðinni. Vertu tengd verunum og þá mun allt fara vel.“

Míra vildi vita af hverju mamma hennar hefði ákveðið þetta núna. Mamma hennar hikaði og horfði á hana. „Hún Gelf gamla sagði mér að það væri hollt fyrir þig sem verndara að skipta um umhverfi og fá aðra sýn. Hún sagði líka að ég myndi vita hvenær tíminn væri réttur. Ég finn að nú er rétti tíminn. Mig dreymdi hana Gelf fyrir nokkru og hún benti mér út úr þorpinu í átt að mínu gamla þorpi. Þegar ég vaknaði í morgun vissi ég strax hvað hún var að segja mér. Ertu tilbúin?“

Míra horfði hissa á mömmu sína og síðan á pabba sinn sem ætlaði að gefa sér tíma til að fylgja þeim áleiðis.

„Já, ég er tilbúin,“ svaraði Míra.

Þau gengu af stað. Margir í þorpinu stöldruðu við og spurðu hvert förinni væri heitið. Pabbi Míru varð fyrir svörum og sagði að kona sín ætlaði með dóttur þeirra í þorpið þar sem hún var fædd. Hann ætlaði að fylgja þeim áleiðis.

„Ætlar þú ekki með þeim alla leið?“ spurði einhver. „Hver á að vernda þær?“

„Þær gera það nú sjálfar,“ sagði hann. „Hún Míra er verndari og fullfær um að sjá um sig og mömmu sína.“

Allt í einu sá Míra hvar Karín kom hlaupandi. „Míra, bíddu aðeins.“ Hún henti sér um hálsinn á vinkonu sinni og kyssti hana bless. Einnig rétti hún henni körfu með berjum og öðru góðgæti. Míra brosti og þakkaði Karínu fyrir. Síðan hlógu þær báðar og Míra sagðist myndu færa henni eitthvað úr ferðinni. „Eitthvað sem þú hefur aldrei séð,“ sagði hún og þær föðmuðust aftur og kvöddust.

Míra var kát þegar hún hafði kvatt Karínu. Hún fann að þar átti hún góða vinkonu sem tók henni eins og hún var. Hún hafði góða tilfinningu fyrir ferðinni og hún var glöð og létt í spori.

Míra og foreldrar hennar gengu hægt en ákveðið út úr þorpinu. Það lágu stígar inn í skóginn á nokkrum stöðum frá þorpinu. Suma stígana þekkti Míra mjög vel, þar sem hún og Gelf höfðu farið þá til að komast inn í skóginn. Þennan stíg sem hún fór núna hafði hún aldrei farið. Þetta var stígur sem börnunum hafði verið bannað að fara, því hann var erfiður og gat verið hættulegur. Míra var fegin að pabbi hennar var með þeim, þó ekki væri nema rétt til að byrja með. Hún var spennt en fann að hún var alveg til í smá ævintýri.

Þegar þau höfðu gengið nokkra stund fann Míra að stígurinn fór að halla undan fæti. Einnig fór hún að heyra sterkan árnið. Mun sterkari en frá læknum við þorpið. Smám saman fór niðurinn hækkandi og að lokum var hann nær ærandi. Allt í einu stóðu þau frammi fyrir fögrum fossi. Míra hafði aldrei séð annað eins. Foreldrar hennar stóðu hjá henni og hún sá að þau voru alveg eins heilluð og hún. Krafturinn var þvílíkur að hún hafði aldrei getað ímyndað sér svona mikið afl. Hún lokaði augunum og andaði djúpt að sér. Hún skynjaði kraftmiklar vatnaverur sem tengdust fossinum. Þær voru stórar og höfðu um sig mikla bláa áru sem glitraði á. Hún fann að hér var annar kraftur en sá sem hún var vön að finna fyrir í skóginum.

Mamma hennar sneri sér að henni og spurði hvort hún fyndi fyrir vatnaverunum. Míra sagði að hún bæði fyndi fyrir þeim og sæi þær. „Ég ætla að reyna að ná sambandi við þær,“ sagði hún svo.

„Farðu varlega,“ sagði mamma hennar þá. „Gelf minntist aldrei á þær.“

„Gelf sagði mér að flestar verur skógarins væru góðar,“ sagði Míra, „og að gott væri að láta þær vita af sér. Það veitir öryggi.“

Míra hafði tekið með sér nokkra hluti sem höfðu tilheyrt Gelf og hún ætlaði að nota þá til að hjálpa sér að ná sambandi við verurnar í fossinum. Hún ákvað að koma sér fyrir nær fossbrúninni. Foreldrar hennar stóðu hjá og hún fann að þeim stóð ekki á sama, en að þau treystu henni fullkomlega.