Um morguninn þegar athöfnin fór fram fékk Míra ekkert að borða nema hvað Gelf gaf henni bolla af jurtatei. Uppskriftina að teinu hafði mamma hennar fengið hjá Gelf og átti að kenna Míru að útbúa það sjálf þegar hún væri orðin eldri. „Þú ert svo ung, elskan mín,“ sagði Gelf, „en þú hlýtur að vera tilbúin fyrst þessu var svona fyrirkomið. Mikið var ég búin að bíða eftir þér, Míra litla,“ sagði hún svo og brosti til hennar.

Þær fóru inn í skóginn eftir stíg sem Gelf þekkti vel. Þær gengu lengi og stígurinn leiddi þær að lokum inn í lund sem var opinn þannig að sólin náði að senda geisla sína niður. Þar var lind sem seytlaði fram. Einnig var þar hlaðið eldstæði. Gelf hóf þegar að undirbúa þær. Hún smurði sig og Míru litlu í olíu sem var fagurgræn. Einnig setti hún um háls sér men með táknum og glitrandi steinum. Hún sagði Míru hvað þau táknuðu.

„Míra mín, við þurfum að ávarpa anda lofts, jarðar, elds og vatns. Andar skógarins eru hér til að aðstoða okkur. Þeir vita hver þú ert, þeir vissu það um leið og þú steigst í fyrsta sinn inn í skóginn með henni mömmu þinni. Þú ert útvalin og ábyrgð þín er mikil. Áður en við byrjum þarf ég að leggja fyrir þig spurningu og þú þarft að svara mér af einlægni, því eftir að þú hefur gefið svarið er ekki aftur snúið.“

Gelf hóf hendur sínar til himins og sönglaði. Síðan leit hún á Míru og spurði: „Ert þú tilbúin að gerast verndari fólksins í skóginum?“ Míra fann spennu magnast í kringum sig en eftir smá umhugsun var hún alveg viss. Já, hún var tilbúin. Hún var fædd sem verndari og hún myndi helga líf sitt verndun fólksins.

„Já,“ sagði hún. „Já, Gelf, ég er tilbúin.“

Síðan hófst athöfnin. Gelf sönglaði og dansaði hægan dans. Smám saman komu verurnar í ljós. Sumar voru nánast tifandi ljós sem svifu í kringum hana. Aðrar voru með þyngri orku og smám saman sá hún betur skógarálfana, vatnadísirnar úr lindinni og dverga sem komu út úr steinum og hólum.

Gelf kynnti Míru fyrir verndurum náttúrunnar og hún kallaði til anda lofts, jarðar, elds og vatns. Hún kenndi henni að tengja sig og að hlusta eftir skilaboðum þeirra.

Fyrst í stað sá hún og heyrði eingöngu í Gelf gömlu. En smám saman tók hún eftir breytingu í umhverfinu. Hún fann þyt og sá ljóstifandi verur þjóta í kringum sig. Hún heyrði í þeim inni í höfðinu og þær buðu hana velkomna. „Nú ertu ein af okkur,“ sögðu þær. „Vertu velkomin.“

Þegar athöfninni var lokið var Gelf uppgefin. Míra litla hjálpaði henni að ganga frá og hún studdi hana til baka. Það var langt liðið á dag þegar þær sneru aftur. Nokkrir úr þorpinu biðu þeirra þegar þær komu til baka. Þar á meðal mamma hennar sem faðmaði þær báðar að sér. Hún sagði að margir í þorpinu hefðu orðið varir við athöfnina. „Krafturinn var svo mikill,“ sagði hún. „Við fundum fyrir og sáum ljósið í skóginum og svo kom þessi þytur.“

Míra og mamma hennar hjálpuðu Gelf gömlu að hátta. Míra vildi vera hjá henni, en mamma hennar og Gelf sögðu henni að nú skyldi hún fara heim.

„Þú flytur í tjaldið mitt þegar þú ert tilbúin, Míra litla, en þú ert enn of ung,“ sagði Gelf. Þær kvöddu Gelf innilega og gengu síðan heim.

Sjö ár eru ekki hár aldur þegar maður þarf að taka við sem vaktmaður og verndari þorpsins, en meiri undirbúningur var ekki í boði. Gelf gamla kvaddi þennan heim um nóttina. Hún hafði lokað augunum sínum í síðasta sinn þetta kvöld.

Undirbúin var kveðjuathöfn fyrir Gelf og allir í þorpinu tóku þátt í undirbúningnum og athöfninni. Míra fékk hálsmen Gelfar sem á var þung skel og steinar í öllum regnbogans litum. Steinarnir gáfu frá sér orku og liti sem vernduðu hana.

Skelin var táknið sem gaf til kynna hvert hlutverk hennar var. Míra var nokkra daga að venjast þessu þunga hálsmeni, en hún fann kraftinn sem streymdi frá því. Einnig hafði það áhrif á sjónina. Hún var farin að sjá og heyra meira. Hún var 7 ára og hún var tilbúin. Verndari þorpsins, varðmaður og ráðgjafi. Tengiliður anda og manna.