Dagarnir í hellinum liðu og fólkið fann sér ýmislegt til dundurs. Börnin voru fljót að finna upp alls konar leiki og fullorðna fólkið kættist með þeim og tók jafnvel þátt.

Nóg var af mat ennþá, en Míra skynjaði að sumir hörðu áhyggjur af því hversu lengi þau myndu þurfa að dveljast í hellinum og hvort maturinn myndi endast.

Míra ræddi við pabba sinn. Hún sá að áhyggjur hans höfðu aukist. Hún sagði honum að hún skynjaði að ógnin færi minnkandi. Þeir sem höfðu ráðist inn í þorpið myndu brátt gefast upp á að leita að þeim. Gelf hefði komið til hennar í draumi og að hún myndi láta hana vita hvenær væri óhætt að fara til baka.

Hún fann að pabbi hennar tók mark á henni og bar virðingu fyrir henni og það skipti hana miklu máli. Hún vissi að sumir voru farnir að efast um að ógnin hefði verið raunveruleg og heyrði hvíslað: „Hvað ætli hún viti, þessi litla stelpa? Kannski er þetta allt tóm vitleysa.“ Míra andaði djúpt og beið eins og allir aðrir eftir því að geta snúið aftur til þorpsins.

Dag einn þegar hún stóð við fossinn fann hún fyrir kunnuglegri orku, orku frá Sal. „Þetta getur ekki verið rétt,“ hugsaði hún. „Hann er langt í burtu í sínu þorpi.“ Hún beið og fann sterkar fyrir honum þegar leið á daginn. Hún afréð að fara fram fyrir fossinn og kanna málið.

Hún ræddi við pabba sinn og mömmu og sagðist þurfa að kanna svolítið fyrir utan hellinn. Þeim leist ekki vel á það og vildu bæði fara með henni, en hún sagði að hún myndi fá vernd og viðvörun frá verunum við fossinn og bað þau að vera róleg. Hún myndi ekki vera lengi í burtu.

Hún gekk að fossveggnum og fetaði sig rólega fram fyrir fossinn og upp stíginn. Hún ræddi við verurnar í huganum og bað þær að vera vakandi fyrir því ef einhver hætta væri á ferðum. Þær sögðu henni að einhver nálgaðist og að þær gætu ekki skynjað neitt nema gott. Míra ákvað að halda áfram upp stíginn og bíða þar.

Dagurinn leið og það var farið að rökkva þegar hún varð vör við hreyfingu fyrir ofan stíginn. Einhver var að koma, en ekki frá þorpinu heldur frá stígnum sem hún og mamma hennar höfðu farið þegar þær heimsóttu þorpið hennar. Allt í einu fann hún að þetta var Sal. Hún fylltist gleði og langaði að hrópa á hann, en beið þar til hún sá hann. Þá gekk hún rólega á móti honum og faðmaði hann þegjandi að sér. Sal fylgdi henni síðan niður stíginn að fossinum. Verurnar heilsuðu honum og hann heilsaði þeim.

Þegar þau komu í hellinn mættu þau foreldrum Míru sem höfðu staðið við fossinn milli vonar og ótta og beðið. Mikill var fögnuður þeirra þegar þau sáu hana og mamma hennar gekk strax að Sal og faðmaði hann að sér. Hann var síðan kynntur fyrir öllum í þorpinu og fagnað vel, enda allir þyrstir eftir fréttum að utan.

Sal sagði að hann hefði skynjað boðin frá Míru og ákveðið að leggja af stað. Hann þurfti samt að bíða, því ráðist hafði verið á þorp fyrir norðan og nokkrir sem náðu að flýja sögðu að þeir sem hefðu komið hefðu tekið fólk, aðallega unga fólkið, með sér. Einnig allt verðmætt, eins og geitur og verkfæri. Sal sagði að hann hefði ekki getað farið af stað fyrr en hann fann að leiðin var örugg. Hann hefði afráðið að fara einn. Hann vildi ekki leggja aðra í hættu, enda væri þorpið hans vel varið þó að hann færi, því þau hefðu verið þrjú sem vernduðu þorpið.

„Ég get sagt ykkur að ykkar bíður mikið starf þegar þið farið til baka,“ sagði hann, „og jafnvel þurfið þið að hugsa um að færa þorpið. Hvað gátuð þið tekið með ykkur á flóttanum?“

Hann fór yfir allt með pabba Míru og sagði að samkvæmt fréttum frá þeim þorpum sem ráðist hafði verið á þurfti fólkið þar að byrja allt upp á nýtt.

„Öll tjöld voru brennd,“ sagði hann. „Geitunum ýmist slátrað eða þær teknar með og allt verðmætt tekið.“

Hann sagði ástandið yfirleitt þannig að flestir veldu að færa sig um set og velja sér annan stað til að reisa nýtt þorp þar sem meiri áhersla væri lögð á öryggi.

Míra fann að þetta lagðist misvel í sitt fólk. Sumir urðu áhyggjufullir og kvíðnir en aðrir, aðallega unga fólkið, varð spennt og hún heyrði að ýmsar hugmyndir voru byrjaðar að vakna um hvar væri best að byggja þorpið upp að nýju.

Hún andaði djúpt og fann að nú var orkan að breytast. Í stað óþolinmæði og ótta var komin von. Nú var bara að bíða eftir skilaboðum frá Gelf um að þeim væri óhætt að fara úr hellinum og til þorpsins aftur.