Kæra systir,

Nú hefur þú lesið þessa skrýtnu sögu. Lætur hún þér renna kalt blóð milli skinns og hörunds eins og mér? Stundum hélt ég að Frankenstein væri ekki nógu sterkur til að ljúka sögu sinni. Rödd hans brast oft þegar hann var að segja frá og tár fylltu augu hans. En nú spyr ég mig. Trúi ég sögu hans? Frankenstein sýndi mér bréf sem voru skrifuð af Felix og Soffíu, unga fólkinu í kofanum. Eins og hann sagði söguna þá virðist mér sem hann sé að segja satt. Já, ég trúi að því skrímslið sé raunverulegt og á lífi. Frankenstein sá að ég skráði hjá mér meðan hann talaði og hann bað um að fá að sjá það sem ég hafði skrifað. Þegar ég sýndi honum glósur mínar gerði hann nokkrar breytingar. Hann vildi vera viss um að ég hefði allt rétt eftir honum. Þá spurði ég hann hvernig honum hefði tekist að gæða skrímslið lífi en þá svaraði hann „Ertu brjálaður? Hefur saga mín ekki kennt þér neitt? Aldrei aftur skal slíkt fyrirbæri búið til. Sú þekking mun fylgja mér í gröfina!“ Ég finn að Frankenstein er ekki í andlegu jafnvægi, en það er einungis þegar hann hugsar og talar um skrímslið að ég verð var við það. Þegar við tölum um aðra hluti þá er hann skynsemin uppmáluð. Hann er svo fróður um allt og vel lesinn. Ég skrifaði áður um að ég ætti mér þá ósk að eignast vin, einhvern sem ég gæti talað við. Ég hef fundið slíkan vin í Viktori Frankenstein. Ég sagði honum það. „Aumingja Walton,“ sagði hann þá. „Ég vildi svo vera vinur þinn, en ég bara get það ekki. Sjáðu bara hvað varð um vin minn Hinrik og alla í kringum mig, það fólk sem ég elskaði. Ég get ekki átt vini. Eins og skrímslið verð ég að ganga minn veg einsamall. Skrímslið hefur séð til þess.“ Hér gerði hann stutt hlé en sagði svo: „Það er aðeins eitt sem ég þarf að gera í þessu lífi. Ég verð að hafa uppi á þessu skrímsli og drepa það. Þá dey ég sáttur. Ég get ekki eignast nýja vini. Ég get aldrei elskað aftur. Ég verð bara að ganga frá þessu skrímsli í eitt skipti fyrir öll. Síðan má gröfin eiga mig.“