Þegar ég var að fara heim fékk ég bréf frá föður mínum. Eitthvað hræðilegt hafði gerst. Vilhjálmur, yngsti bróðir minn, var látinn. Hann hafði verið myrtur. Í bréfinu sagði faðir minn frá því að fjölskyldan hefði verið á göngu nærri Genfarvatni. Vilhjálmur hafði einhvern veginn orðið viðskila við hópinn og þau vissu ekki hvar hann var. Þau hófu leit að honum og fundu hann í skóginum. Faðir minn skrifaði að Vilhjálmur hefði verið „með svart fingrafar morðingjans á hálsi sínum.“ Ég hélt í skyndi aftur til Sviss. Ég hafði verið svo spenntur fyrir þessari ferð, en nú breyttist tilhlökkunin í kvíða. En þetta var þó einungis byrjunin. Ég kom aftur til Genfar að áliðnum degi. Borgarhliðin voru lokuð svo ég varð að láta fyrirberast í nærliggjandi þorpi. Um morguninn leigði ég lítinn bát enda var hús föður míns hinum megin við vatnið. Þegar ég var að róa yfir vatnið sá ég storm myndast við nærliggjandi fjall og svo sá ég þrumur og eldingar. „Vesalings Vilhjálmur,“ hugsaði ég, „er þetta jarðarfararsöngur þinn?“ Þegar ég var kominn yfir vatnið gekk ég frá bátnum og gekk í áttina að húsi föður míns. Aftur sá ég eldingar á himni. Eitt augnablik fannst mér ég sjá einhvern í trjánum í leiftri frá einni eldingunni. Það var nærri þeim stað sem lík Vilhjálms hafði fundist. Hafði morðinginn kannski snúið aftur. Eldingu brá fyrir á ný og mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds. Í blossanum sá ég skrímslið sem ég hafði skapað. Það var ekki um neitt að villast. Ég sá risavaxna skrokkinn og ljótt andlitið greinilega. En svo var það horfið. Ég hljóp þangað sem það hafði verið en fann það ekki. Skömmu síðar kom önnur elding og í leiftrinu frá henni sá ég að það var á leiðinni upp bratt fjall sem var þarna í grenndinni. Ogað virtist ekki eiga í neinum vandræðum með fjallgönguna. Nú vissi ég hvað hafði gerst. Skrímslið hafði myrt bróður minn. Einungis sá sem ekki var mennskur hefði getað skaðað jafn indæla manneskju og Vilhjálm. Og hvað gat ég gert? Hver gæti haft hendur í hári þessa skrímslis sem ég hafði skapað? Það var mun sterkara og öflugra en venjulegir menn og gæti auðveldlega lagt hvern sem er að velli. Ekki gat ég farið og sagt lögreglunni í Genf allan sannleikann. Þeir mundu segja að ég hefði misst vitið og mundu stinga mér beint inn í fangaklefa. Það mundi enginn trúa því að ég hefði skapað lífveru úr dauðum líkamspörtum og sú lífvera hefði drepið bróður minn. Þegar ég kom heim hitti ég föður minn fyrir, beygðan af sorg. Bróðir minn Ernest var hjá honum. Elísabet lá grátandi í rúmi sínu. Einhverra hluta vegna fannst henni hún bera ábyrgð á dauða Vilhjálms. Hún ásakaði sig fyrir að leyfa honum að verða viðskila við þau hin og að ef hún hefði passað betur upp á hann væri hann enn á lífi. Ernest hóf að segja mér frá morðinu en ég átti erfitt með að fylgjast með frásögn hans. Ég hafði séð skrímslið og ekkert annað komst að í huga mínum. En svo rankaði ég við mér þegar hann sagði: „En þar sem búið er að hafa uppi á morðingjanum...“ „Er búið að handsama morðingjann?“ spurði ég ákafur. „Hvernig fær það staðist? Hvenær var það? Ég sá hann síðustu nótt? „Hvað áttu við?“ svaraði Ernest. „Þeir handtóku Járngerði.“ Járngerður var ung stúlka sem hafði verið fóstruð af fjölskyldunni fyrir mörgum árum. Ég vissi að hún hafði elskað Vilhjálm. „En það getur ekki verið,“ svaraði ég. „Hún hefði aldrei gert Vilhjálmi mein.“ „Það héldum við líka,“ svaraði Ernest. „Manstu eftir nælunni sem pabbi lét gera handa Vilhjálmi með mynd af móður okkar?“ „Já.“ „Vilhjálmur var alltaf með þá nælu á sér og nælan fannst í fórum Járngerðar.“ „Þetta eru mistök,“ sagði ég en vissi ekki hvað meira ég gæti sagt. Elísabet var sama sinnis og ég. Hún trúði ekki að Járngerður væri morðinginn. Við reyndum að tala máli hennar en fengum engu áorkað. Loks var réttað í málinu og Járngerður dæmd til dauða. Hún var hengd nokkrum dögum síðar. Geturðu ímyndað þér hverskonar vítiskvalir ég leið meðan á þessu stóð? Ég vissi að skrímslið mitt hafði drepið Vilhjálm en gat ekki sagt það. Það hefði enginn trúað mér. Og ég var orsök alls. Ég hafði skapað skrímslið og nú voru tvær saklausar og yndislegar persónur dánar vegna þess.