Líf mitt varð að sannkallaðri martröð mánuðina eftir að Vilhjálmur og Járngerður dóu. Ég vissi hvað hafði valdið dauða þeirra. Mér var einum um að kenna og ég upplifði mig sem andstyggilegan mann. Í kjölfarið eyddi ég löngum stundum einn með sjálfum mér. Ég átti erfitt með að horfa í augu fjölskyldunnar. Ég fór í langar gönguferðir. Einn daginn ákvað ég að ganga upp á hátt fjall í nágrenninu. Það var mjög brött ganga en stígur hafði verið höggvinn í bergið. Það rigndi þennan morgun en mér var alveg sama. Mér leið best þegar ég erfiðaði nógu mikið. Það var komið hádegi þegar komst upp á fjallið og leit alla fegurðina í kring. Ég upplifði stundar frið. Skyndilega varð ég var við hreyfingu og sá einhvern vera að klifra upp fjallið töluvert neðar. Sá fór á ógnarhraða og stökk syllu af syllu eins og fjallageit án þess að virðast hafa nokkuð fyrir því. Hann virtist ekkert hræddur við að hrapa niður. Þegar hann nálgaðist sá ég hve risavaxinn hann var. Hjartað barðist um í brjósti mér. Þetta var sköpunarverk mitt holdi klætt. Ég skalf af reiði og hryllingi. Svo hugsaði ég: Nú get ég komið honum fyrir kattarnef jafnvel þó það kosti mig sjálfan lífið. Þannig gæti ég gert upp sakirnar fyrir Vilhjálm og Járngerði. Þegar hann var kominn nógu nálægt kallaði ég til hans: „Þrjóturinn þinn! Hvernig vogarðu þér að koma hingað? Ef þú kemur nær mun ég drepa þig. Þú ert bölvað skrímsli.“ Ég bjó mig undir átök en skrímslið ætlaði sér greinilega ekki að gera mér mein. Það brosti bara sínu ógeðslega brosi og sagði: „Ég átti svo sem von á að þú myndir bregðast svona við. Fólk hatar þá sem það lítur niður á og ég er það aumasta af öllu aumu. Guðinn sem þið trúið á elskar jafnvel sín aumustu sköpunarverk. Hann fyrirgefur öllum. Þú skapaðir mig og samt hatarðu mig! En það skaltu vita að örlög okkar eru samofin, Frankenstein, og munu vera þangað til annar hvor okkar deyr.
Þrjóturinn benti fingri á mig og hélt áfram: „Þú talar um að drepa mig. Hvers konar maður ertu? Það varst þú sem gafst mér líf og það hræðilegt líf. Allir snúa við mér baki. Ég valdi ekki að vera það sem þú skapaðir. Ég á inni hjá þér, Frankenstein. Ef þú gefur mér ekki það sem þú skuldar mér mun ég drepa hverja einustu manneskju sem þú elskar. Ég mun slátra fjölskyldu þinni. Það sem á undan er gengið verður hjóm eitt í samanburði við það.“ „Andstyggðin þín,“ æpti ég og ætlaði að ráðast á hann. En hann sá árás mína fyrir og kom sér auðveldlega undan henni. „Rólegur, Frankenstein,“ sagði hann. „Ég er mun stærri og sterkari en þú. Þú gerðir mig nú einu sinni þannig. Ég gæti brotið þig í sundur eins og litla grein en ég ætla ekki að gera það. Þú ert skapari minn og ég get ekki gert þér mein. Þú kallar mig andstyggð en þú berð ábyrgð á því. Lífið eins og ég hef upplifað það hefur gert mig að þeim sem ég er. Morðingja ef út í það er farið. Þetta hefði getað farið allt öðruvísi. Ég hefði geta orðið góður en eftir að hafa skapað mig skildir þú mig einan eftir. Þú snerir við mér baki. Ég hef verið vondur vegna þess að ég er óhamingjusamur. Gerðu mig hamingjusaman, Frankenstein, og ég mun breytast í besta og góðhjartaðasta mann sem til er.“ Orð hann fylltu mig enn meiri reiði. „Þú talar um hamingju,“ æpti ég, „eftir að hafa valdið svo miklum sársauka! Þú ert andstyggilegur. Illur! Komdu ekki nærri mér. Mér býður við að horfa á þig. Mér verður óglatt af að heyra þig tala.“ „Hlustaðu á það sem ég segi, Frankenstein,“ svaraði hann. Jafnvel hörðustu sakamönnum er gefið tækifæri til að segja sína sögu. Það elskar mig enginn. Allir hafa snúist gegn mér. En það er ekki mér að kenna. Þú verður að hlusta á mig.“ Ég hugleiddi það sem skepnan var að segja. Það var jú ég sem skapaði hana. Kannski átti hann eitthvað inni hjá mér. Kannski mér bæri skylda að hlusta á það sem hann þurfti að segja.
Hann benti mér að fylgja sér og fór með mig að skýli einu sem stóð neðar í fjallshlíðinni. Og þar sagði hann mér sögu sína.