Leyndardómar lífsins hafa alltaf verið mér hugleiknir. Ekki bara hvað varðaði mennina heldur allar skepnur líka. Ég vildi vita hvaðan lífið kæmi. Enginn hefur getað svarað því. Flestar rannsóknir mínar höfðu snúið að efnafræði en brátt ákvað ég að einbeita mér meira að líffræði mannsins. En til að rannsaka lífið þarf líka að rannsaka dauðann. Ég vildi sjá með eigin augum hvernig dauðinn breytti líkömunum og þess vegna krufði ég bæði dýr og menn. Ég sá hvernig dauðinn umbreytir lífinu. Maður eða skepna sem deyr og verður fæða fyrir orma. Ég veit að það hljómar hræðilega að krukka í dauða líkama, en það var það ekki fyrir mér á þessum tíma. Síðan rann sannleikurinn upp fyrir mér og hann var svo einfaldur og skýr. Af hverju hafði enginn séð þetta fyrr. Ég vissi fyrir víst að ég hafði uppgötvað leyndardóm lífsins. Ég vissi þá að ég gæti vakið upp nýtt líf! Ég sé af andliti þínu að þú vildir gjarnan að ég segði þér þann sannleika, en það get ég ekki. Ef þú hlustaðir á sögu mína til enda mundir þú skilja af hverju það er. Ég segi bara, vertu feginn að þú þekkir ekki þann sannleik. Það er þér fyrir bestu. Þegar ég uppgötvaði að ég gæti vakið upp líf varð ég að staldra aðeins við og hugleiða næstu skref. Ætti ég að byrja á einföldum dýrum? Og þá hvaða dýrum? Í fyrstu var ég algjörlega á móti því að skapa manneskju. Það yrði of erfitt. En svo hugsaði ég að vísindin væru alltaf að finna nýja fleti á öllu og nýjar uppgötvanir væru daglegt brauð. Ég var viss um að ef ég lenti í ógöngum þá gæti ég alltaf fundið nýjar lausnir. Ég ætlaði að láta að mér kveða á þessu sviði. Það kom ekkert annað til greina. Ég eyddi mánuði í að verða mér úti um alla þá hluti sem vantaði og hófst svo handa. Þér leikur sjálfsagt forvitni á að vita hvað ég var að hugsa á þessum tíma. Hvort ég hafi verið eins og vitskertur maður. Svarið við því er einfalt. Nei, aldeilis ekki. Mitt markmið var að skapa nýja tegund af manni og þessi maður myndi elska mig meira en sonur elskar föður sinn. Ég hugsaði líka að ef ég mér tækist áætlunarverk mitt þá myndi kannski opnast leið til að gæða þá sem dánir voru lífi. Það voru slíkar hugsanir sem knúðu mig áfram en í dag fæ ég hroll þegar ég hugsa til þess sem ég gerði. Ég rændi grafir og bútaði niður lík og nýtti mér bein og líffæri eftir þörfum. Ég sé enn fyrir mér dauð starandi augu líkanna. Sá hryllingur fylgir mér stöðugt eins og skugginn. En vinnan var orðin mér allt. Ég skrifaði ekki fjölskyldu minni eða vinum og ég eignaðist enga nýja vini. Ég var alltaf einn í mínum eigin hugmyndaheimi, borðaði lítið og léttist heil ósköp. Það var ekki sjón að sjá mig. Oftast hafði ég ekki fyrir því að þrífa mig. Ég hafðist bara við á vinnustofu minni sem var á efstu hæð í húsi nærri háskólanum. Stundum fylltist ég viðbjóði á eigin lífi en samt hélt ég áfram.