Þegar ég var sautján ára gamall ákváðu foreldrar mínir að ég skyldi fara að heiman og stunda háskólanám í Þýskalandi. Skömmu áður en ég hélt þangað veiktist Elísabet af skarlatssótt. Móðir mín annaðist hana eins vel og hún gat og stúlkan náði sér en móðir mín hins vegar smitaðist af henni. Hún vissi þá að hún átti ekki langt eftir. Hún kallaði á mig og Elísabetu þar sem hún lá á sjúkrabeði sínu og sagði við okkur: „Ég hef alltaf alið þá von í brjósti að einhvern daginn munduð þið giftast. Nú þegar sá dagur nálgast þykir mér leitt að ég verði að hverfa á brott. En ég vona að ég muni hitta ykkur í öðrum heimi.
Hún fékk hægan dauðdaga og við vorum öll döpur við fráfall hennar. Einhvern veginn hugnaðist mér ekki að halda beint í háskólann eftir jarðarförina svo ég dvaldi heima í nokkrar vikur. Eyddi ég dögunum með Elísabetu. En loks kom að því að ég þurfti að fara. Vinur minn Hinrik kom í heimsókn síðasta daginn heima til að kveðja mig. Ég vissi að allt í lífi mínu var við það að breytast. Kannski var það þess vegna sem við þrjú, ég Elísabet og Hinrik vorum saman þennan dag. Við höfðum aldrei verið nánari eða elskað hvort annað jafn innilega. Mig grunaði ekki að ég ætti aldrei eftir að upplifa slíkar hamingjustundir aftur. Morguninn eftir hélt ég til Þýskalands í háskólann. Ég kom þangað eftir langt og þreytandi ferðalag og strax næsta dag hitti ég kennara mína. Sá fyrsti sem ég hitti var doktor Krempe en hann kenndi vísindi. Hann var mjög lærður í sínu fagi en ókurteis var hann. Hann spurði mig hvaða vísindabækur ég hefði lesið og þegar ég sagði honum frá bókunum sem kenndu svartagaldur hló hann upp í opið geðið á mér. „Hvílík tímasóun,“ sagði hann. „Það les enginn þær bækur lengur. Þú verður að byrja alveg frá grunni.“ Síðan lét hann mig fá lista af bókum sem ég átti að verða mér úti um og vísaði mér á annan kennara, doktor Waldeman sem kenndi efnafræði.
En þótt ég tæki við bókalistanum frá Krempe ákvað ég að mæta ekki í tíma hjá honum. Hann var allt of ókurteis fyrir minn smekk. En skömmu síðar mætti ég í fyrirlestrasalinn til að vita hvernig mér litist á doktor Waldeman. Hann kom mér skemmtilega á óvart. Waldeman var allt sem Krempe var ekki. Hann var hógvær í fasi og hafði viðkunnanlega rödd. Krempe var hrokafullur og hranalegur en Waldeman hugljúfur og vingjarnlegur. Og svo gat hann kennt! Hann hóf kennslu sína á sögu efnafræðinnar. Hann sagði: „Gömlu meistararnir lofuðu ýmsu sem þeir gátu ekki staðið við eins og það að hægt væri að breyta blýi í gull og öðlast eilífa æsku. Þetta voru allt draumórar. Vísindamenn í dag eru allt öðruvísi. Þeir lofa ekki öllu fögru, en sjáið hverju þeir hafa áorkað. Við vitum í dag hvernig blóðið streymir um líkama okkar. Við vitum hvaða efni eru í andrúmsloftinu sem við öndum að okkur. Við stefnum hátt og hver dagur færir okkur eitthvað nýtt. Hver getur sagt til um hvert það leiðir okkur?“ Orð Waldemans höfðu svo mikil áhrif á mig og ég átti erfitt með svefn um nóttina. Ég hélt svo strax á hans fund morguninn eftir. Ég sagði honum sömu hlutina og ég hafði sagt Krempe en í stað þess að hlæja er hann heyrði um bækurnar sem ég hafði verið að lesa sagði hann: „Við eigum þessum höfundum mikið að þakka jafnvel þótt þeir hafi farið villir vegar. En það voru einmitt þessir menn sem hófu vegferð okkar. Án þeirra væru vísindin ekki á þeim stað sem þau eru í dag.“ Waldeman sagði að hann væri ánægður með að ég vildi læra efnafræði hjá honum en bætti svo við: „Þú ættir samt að kynna þér vísindi á breiðum grunni ekki bara efnafræði. Það að einbeita sér að einni grein vísindanna er eins og að skoða hús bara frá einni hlið en þá takmarkast þekking þín við þá hlið.“ Síðan fór hann með mig á vinnustofu sína og sýndi mér tæki sín og tól. Að því loknu fékk hann mér langan lista af bókum sem hann vildi að ég læsi. Þegar ég fór frá Waldeman var líf mitt breytt. Ég eyddi næstu tveimur árum við fjölbreyttar vísindarannsóknir. Ég fór ekki einu sinni heim í frí þann tíma. Og það skilaði árangri því ég gerði uppgötvanir sem leiddu til þess að orðstír minn við háskólann jókst til muna. Loks útskrifaðist og þá var komið að því að vinna á eigin vegum. En hvað átti ég að leggja áherslu á? Ég hugleiddi að snúa aftur heim til Genfar því ég vildi heimsækja fjölskyldu og vini. En þá gerðist nokkuð sem varð til þess að ég hélt kyrru fyrir þar sem ég var.