Ég á erfitt með að muna fyrstu daga ævi minnar. Allt sem ég man eru ljós og skuggar. Ég veit núna hvað átti sér stað með mig. Ég fæddist fullvaxinn. Ég sá, fann, heyrði og fann lykt. En ég var samt bara barn. Ég vissi ekki af hverju þú hljópst frá mér. Ég vissi ekki hve ljótur ég var. Án þess að vita af hverju þá tók ég yfirhöfn og fór. Ég hélt djúpt inn í skóginn. Ég svaf á blautri jörðinni. Ég borðaði það sem ég fann... ber og rætur. Og allan þennan tíma var ég dapur en vissi ekki af hverju. Auðvitað brenndi ég mig. Þannig lærði ég um eldinn. Þar sem ég átti engan föður eða móður til að leiðbeina mér þá varð ég að læra af reynslunni. Öll mín þekking þessa fyrstu daga var fengin þannig. Það var mér líka erfið lexía þegar ég mætti mannfólki fyrst. Ég kom að litlum kofa í skóginum. Þar inni hitti ég gamlan mann sem var að fá sér morgunverð. Þegar ég nálgaðist hann leit hann upp og byrjaði að öskra. Hann hljóp í burtu. Ég vissi ekki af hverju. Ég vissi bara ekki hversu ljótur ég var. Og ég gat heldur ekki spurt hann af hverju hann forðaði sér. Ég kunni jú ekki að tala. Það sama gerðist þegar ég fór inn í lítið þorp í skóginum. Ég gekk rólega eftir aðalgötunni og fólk byrjaði að öskra og hlaupa burt eins hratt og það gat. Menn söfnuðust saman og grýttu mig þannig að ég flúði inn í skógarþykknið. Ég settist þar niður og grét. Ég hreinlega skildi ekki af hverju fólkið kom svona fram við mig. Stuttu síðar fór að kólna og ég kunni ekki sjálfur að byggja mér skýli eða hús. Loks rakst ég á lítið hús inni í miðjum skógi; kofi var áfastur einni hlið hússins. Ég svaf þar á næturnar og faldi mig svo í skóginum á daginn. Stuttu síðar uppgötvaði ég rifu í kofahliðinni sem lá upp að húsinu þannig að ef ég kíkti inn um rifuna þá sá ég inn í húsið. Sá fólkið sem hafðist þar við. Það voru þrjár manneskjur, gamall maður ásamt ungum manni og ungri konu. Og ég varð hissa á svo mörgu sem ég varð vitni að. Fólkið gat t.a.m. látið ljós lýsa í herberginu um miðja nótt! Það kom mér á óvart en ég hafði þá aldrei séð kerti og lampa fyrr.
Og gamli maðurinn gerði annað sem ég heillaðist af. Hann lék á gítar og söng. Vissulega hafði ég aldrei séð gítar áður; en tónlistin var svo yndisleg. Stundum sungu ungi maðurinn og konan líka undir gítarleiknum. Ég hafði aldrei heyrt neitt jafn fallegt. „Þetta hlýtur að vera heppnasta fólkið í öllum heiminum,“ hugsaði ég. „Það hefur allt sem hugurinn girnist. Ég skildi samt ekki af hverju lögin sem þau sungu voru jafn angurvær og þau voru. Í samanburði við mig höfðu þau allt. Ég átti ekkert og enginn elskaði mig. Það tók mig svolítinn tíma að átta mig á aðstæðum þeirra. Þau voru fátæk. Unga fólkið lét gamla manninn hafa matinn sinn til að hann fengi nóg og liðu fyrir vikið skort. Ég sá að þau áttu ekki nægan mat fyrir þau öll. Þegar ég áttaði mig á þessu leið mér illa, því ég hafði stolið matjurtum úr garði þeirra. Ég hélt þau ættu nóg. Ég fór næstum því að gráta yfir því hvað ég hafði gert. En þá hætti ég alveg að taka nokkuð frá þeim. Til að nærast fór ég út í skóg og át ber og nagaði rætur mér til viðurværis. Ég dvaldi allan veturinn í skýlinu við húsið og fylgdist með fjölskyldunni eins vel og ég gat; og ég lærði margt fallegt af því. Ég lærði að tala og skilja tungumál útfrá því sem þau sögðu. Stundum sagði einhver eitthvað sem fékk aðra til að brosa. Stundum urðu þau hnuggin út af einhverju sem einhver sagði. Fyrstu orðin sem ég lærði voru: eldur, mjólk, brauð og eldiviður. Smátt og smátt lærði ég að skilja allt sem þau sögðu og kynntist sögu þeirra. Ég lærði nöfn fólksins. Stúlkan var ýmist kölluð Agata eða systir. Drengurinn var kallaður Felix eða bróðir. Þau kölluðu gamla manninn föður. Því meir sem ég fylgdist með þeim því hændari varð ég að þeim. Mér fór að þykja vænt um þau. Þegar þeim leið illa leið mér líka illa. Þegar þau voru glöð var ég líka glaður. Svo um vorið breyttist allt. Þá bættist önnur ung kona í hópinn. Hún var kölluð Soffía. Felix tók henni opnum örmum. Einhvern veginn var hann öðruvísi við hana en við Agötu systur sína. Það tók mig svolítinn tíma að átta mig á af hverju það var. Þetta var í fyrsta sinn sem ég hafði séð ástfangið fólk. Það að heyra Soffíu tala við Felix og Agötu kenndi mér margt um fjölskylduna. Fjölskyldunafn þeirra var DeLacy og þau voru frönsk. Einu sinni hafði fjölskyldan verið auðug. Faðir Soffíu var góður vinur fjölskyldunnar en hafði lent í skuld við skattinn og DeLacy fjölskyldan reyndi að koma honum til hjálpar en við það lentu þau líka í vandræðum og glötuðu öllu sem þau áttu. Í kjölfarið urðu þau að setjast að í þessu einangraða húsi í skóginum. Svo dó faðir Soffíu og hún ákvað að flytja til þeirra í húsið. Soffía og Felix ætluðu að ganga í hjónaband enda voru þau yfir sig ástfangin. Soffía kunni hvorki að lesa né skrifa en Felix ætlaði að kenna henni það. Þessi kennsla reyndist mér vel því þegar Felix var að kenna henni fylgdist ég með í gegnum rifuna. Þannig lærði ég að lesa.