Ekki löngu eftir að ég lærði að lesa gerðist eitthvað sem opnaði augu mín fyrir alvöru. Einn daginn er ég var staddur í skóginum að leita að einhverju ætilegu fann ég böggul sem hafði að geyma þrjár bækur. Til allrar hamingju voru bækurnar á frönsku en það var tungumálið sem ég kunni. Fram að því hafði öll mín þekking verið fengin af því sem ég sá þarna í kofanum. Ég las bækurnar og þar lærði ég um lífið almennt, ekki bara líf DeLacy fjölskyldunnar sem þarna bjó.
Ég fræddist um tilfinningar og mannkynssögu. Í einni bókinni var fjallað um guð í stríði við sköpunarverk sitt. Ég gat tengt við það. Og svo las ég um það þegar guð skapaði Adam og þá fór ég að velta því fyrir mér hvar skapari minn væri. Hafði hann snúið við mér baki eins og Guð hafði snúið baki við satan? Á þessum tíma las ég aðra bók, bók sem ég tók úr frakkavasa þínum, Frankenstein. Nú þegar ég kunni að lesa ákvað ég að lesa hana. Þetta var glósubókin sem þú skráðir minnisatriði í meðan þú varst að vinna að sköpun minni. Þar fékk ég loks vissu mína um hver ég væri og líka hver minn skapari var. Nú þegar ég skila þér þessum glósum veit ég allt um það hvernig ég varð til. Ég veit líka hversu andstyggileg manneskja þú ert. Hve þú sérð eftir að hafa vakið mig til lífsins. Þú gerðir mig ljótan og andstyggilegan. Þú skapaðir mér líf í óhamingju þar sem allir snúast gegn mér. Fólk flýr í ofboði þegar það sér mig. Og ég er aleinn. Alltaf aleinn. Jafnvel smæsta kvikindi á jörðinni á félaga en ekki ég. Ég er einn. Það eina sem ég á ert þú, Frankenstein. Og þú hljópst á brott frá mér nóttina sem þú gafst mér líf. Þú ert samviskulaus. En sögu minni er ekki lokið. Einn fallegan haustdag fóru Agata, Felix og Soffía í næsta þorp og gamli maðurinn var einn eftir. Ég hafði lært mikið um hann og fjölskyldu hans. Ég vissi útfrá því hvað unga fólkið aðstoðaði hann mikið að hann var blindur. Mér datt í hug að það gæti hjálpað mér. Fram að því hafði ég aldrei talað við lifandi manneskju. Það var enginn til að tala við. Alltaf ef ég reyndi að nálgast fólk flýði það frá mér í skelfingu, en fyrst DeLacy var blindur gæti hann ekki séð hve ljótur ég var. Mig langaði til að tala við hann en samt óttaðist ég viðbrögðin. Ég stóð lengi við dyrnar áður en ég áræddi að banka. Loks herti ég upp hugann og knúði dyra.
„Hver er það?“ spurði gamli maðurinn og bætti svo við: „Gakktu í bæinn.“ Ég steig innfyrir og sagði: „Afsakið mig, en ég er lúinn ferðalangur í leit að hvíld. Má ég orna mér eitt augnablik við arin þinn.“ „Auðvitað máttu það,“ svaraði DeLacy og hélt svo áfram, „en ég hræddur um að ég geti lítið fyrir þig gert. Ég get ekki boðið þér mat þar sem hann er af skornum skammti.“ Ég vissi það auðvitað, þar sem ég hafði séð hve fátæk þau voru í gegnum rifuna góðu.
Ég sagði honum þá að ég ætti mat og að ég hefði bara þörf fyrir smá hvíld. Ég settist niður og um stund sögðum við ekkert. Ég vissi ekki hvað ég ætti að segja. Loks tók gamli maðurinn til máls: „Þú talar mína tungu. Ertu franskur?“ Ég brosti með sjálfum mér og svaraði því til að ég væri ekki franskur en hefði verið kennt málið af franskri fjölskyldu. Í rauninni var það heilagur sannleikur en gamli maðurinn vissi náttúrulega ekki að það var fjölskylda hans sem ég átti við. „Og hvað rekur þig hingað til Þýskalands?“ spurði hann. Og það var auðveldast að halda blekkingunni áfram. „Ég kom hingað til að heimsækja fjölskylduna sem ég á allt að þakka. Þau eru dásamlegt fólk og ég elska þau öll, en þau hafa samt aldrei séð mig. Ég óttast að þeim muni ekki líka við mig og jafnvel hrekja mig á brott. Ef þau gera það þá stend ég uppi alveg vinalaus.“
„Hafðu engar áhyggjur, vinur minn,“ sagði gamli maðurinn. „Ef þetta fólk er jafn dásamlegt og þú segir það vera þá mun það ekki bregðast þannig við. Af hverju í ósköpunum ættu þau að gera það?“ Ég sagði gamla manninum þá að ég væri alveg sérstaklega ófríður og óttaðist að þau yrðu hrædd um leið og þau sæju hvernig ég liti út. Þau myndu ekki gefa mér tíma til að sýna þeim mitt sanna innræti og hve mikið ég elska þau. „Ég veit náttúrlega ekki hvernig þú lítur út þar sem ég er blindur,“ sagði gamli maðurinn. „Það getur þó ekki verið svo slæmt; en þú verður að treysta þessu fólki, sem þú elskar, til að taka þér opnum örmum. Ef þú hefur ekki gert neitt rangt þá mun það ekki hrekja þig á brott. Ef þú segir mér sögu þína get ég kannski hjálpað þér. Býr þetta fólk hér nálægt?“ Ég sagði honum að fólkið byggi mjög nærri.
Síðan spurði hann mig hvað fjölskyldan héti og þegar ég var við það að svara heyrði ég að unga fólkið var snúa til baka. Ég varð skelfingu lostinn og í óðagotinu æpti ég upp: „Þú getur bjargað mér. Fjölskyldan sem ég talaði um eruð þið.“ Ég leit á gamla manninn og sagði svo: „Ekki láta Felix, Agötu og Soffíu hrekja mig á brott!“ Gamli maðurinn stóð upp og var eitt spurningarmerki í framan. „Guð minn almáttugur,“ sagði hann. „Hver ertu?“ Ég féll á hnen fyrir framan hann og greip um fætur hans um leið og ég æpti: „Bjargaðu mér!“
Ég var hágrátandi þegar unga fólkið gekk inn og sá mig. Það leið yfir Agötu, Soffía hljóp öskrandi út úr húsinu og Felix stökk til og hrinti mér frá gamla manninum. Hann tók upp spýtu og hóf að berja mig með henni. Auðvitað hefði ég getað tekið spýtuna af honum og barið hann til óbóta en ég vildi það ekki. Ég sem hafði elskað þau svo mikið. Ég sem hafði alla mína þekkingu frá þeim. Með augun full af tárum flýði ég út úr húsinu.