Kæra systir,

Þú munt vera glöð að vita að fram að þessu hefur ekkert farið úrskeiðis á þessari miklu ævintýraferð minni. Og þú sem hafðir verið svo áhyggjufull af mér! Ég kom hingað til Pétursborgar í gær og eins og ég hafði lofað þér er fyrsta verk mitt að láta systur mína vita að allt sé í lagi með mig.

Ég bind miklar vonir við ferðina sem er framundan. Ég er nú þegar kominn á mun norðlægari breiddargráðu en London. Þegar ég geng um götur í þessarar borgar og finn kaldan vindinn á kinnum mínum færir það mér gleði. Getur þú skilið það? Þessi vindur blæs frá þeim stað sem ég er að fara á eða Norðurpólnum.

Þrátt fyrir að ég reyni, get ég ekki hugsað um Pólinn eingöngu sem ís og snjó. Já, ég veit að allir hugsa þannig um Pólinn þótt enginn hafi stigið þangað fæti. Fyrir mig er Póllinn staður fegurðar og friðsældar. Sólin skín þar stöðugt. Hver veit hvaða undur ég kem til með sjá þar? Mig hefur dreymt um þessa ferð allt líf mitt. Manstu bókasafn Tómasar frænda? Hann átti svo margar bækur um sjóferðir. Ég las hverja einustu þeirra þegar ég var strákur. Þá ætlaði ég að verða mikill landkönnuður.

Þegar faðir minn lést var ég bundinn í báða skó vegna ákvæða í erfðaskrá hans, en ég hélt alltaf í draum minn. Nú þegar Tómas frændi er líka farinn og ég ræð yfir öllum peningunum var ekki eftir neinu að bíða.

Ég veit að mér var ætlað eitthvað mjög stórt í lífinu. Ég trúi því, að þessi ferð sé það sem mér er ætlað að gera, og ég hef ljóst og leynt verið að búa mig undir hana. Nú hef ég siglt eins langt norður og bátar komast og verð héðan að ferðast landleiðina til Arkangelsk. Á þessum tíma ársins er ferðalagið auðvelt. Sleðarnir fljúga næstum yfir ísinn og snjóinn. Þegar ég kem til Arkhangelsk mun ég leigja skip og fá nokkra menn til að sigla því með mér. Síðan munum við halda förinni til Norðurpólsins.

Þinn elskandi bróðir R. Walton