Kæra systir:

Mér líkar stöðugt betur við þennan ókunna einstakling. Ég dáist á margan hátt að honum en á sama tíma vorkenni ég honum. Hann lítur út fyrir vera mjög dapur þó hann tali aldrei um það. Hann er líka svo ljúfur og vitur. Og það er unun að hlusta á hann tala. Fyrir nokkrum dögum sagði ég honum frá ferðalagi mínu í átt að Pólnum. Hann hlustaði á mig einbeittur og ég gleymdi mér alveg í frásögninni og áður en ég vissi af var ég búinn að segja honum allt það sem mig dreymdi um að afreka og hve þessi ferð væri mér mikilvæg. Að ég yrði að halda áfram þótt það kostaði mig lífið og líf manna minna. Eða eins og ég sagði: Hverju skiptir líf nokkurra manna þegar svo mikið er í húfi fyrir framþróun vísindanna og mannkynið um ókomin ár.
Um leið og ég hafði sagt þetta sá ég depurðina hellast yfir hann. Hann grúfði andlit sitt í höndunum og rak upp átakanlegt væl. Mér brá svolítið en ég sagði ekkert. Loks tók hann til máls: „Ó, vesling maður. Ertu haldinn sömu brjálsemi og ég? Ert þú svo langt leiddur að einstakt líf skiptir þig engu? Ef þú þekktir sögu mína mundirðu skipta um skoðun. Hann þagnaði við en spurði mig síðan út í sjálfan mig. Hann vildi fræðast um æsku mína og allar mínar þrár. Ég sagði honum allt sem hann vildi vita og bætti við hversu einmana ég hefði alltaf verið og þráð að eignast vin.
„Já, ég get tekið undir það,“ svaraði hann. „Vinir geta reynst mikilvægir. Stundum er eins og maður sé hálfur maður og það sé vinar að fylla upp í hinn helminginn. Það sé eina leiðin til finnast maður vera heill. Ég átti einu sinni slíkan vin. Hann var sú besta persóna sem ég hef þekkt. En nú er hann glataðaur mér að eilífu. Ég hef glatað öllu. Ég mun aldrei eignast vin. Ég er dæmdur til að vera einn það sem eftir er.“
Núr þagnaði hann aftur en ég virti þennan ágæta mann vel fyrir mér. Af hverju var hann svona óhamingjusamur? Hugsaði ég með mér. Hvernig hafði hann glatað sínum kærasta og besta vini? Það var eins og hann læsi hugsanir mínar því hann sagði nú við mig: „Ég þakka þér umhyggjusemi þína en hún kemur því miður of seint. Það er bara eitt hlutverk sem líf mitt hefur núna. Eitt sem ég verð að gera. Þegar ég hef lokið því er líf mitt búið. Ég sé á andliti þínu að þig langar til að hjálpa mér en mér verður ekki hjálpað úr þessu. Og þegar þú heyrir sögu mína þá veistu að það er rétt.“ Hann ætlar að segja mér sögu sína á morgun og ég ætla að skrá hana niður eftir bestu getu.

Þinn bróðir R. Walton