Ég ákvað að fara alfarinn frá Genf. Það voru of margar erfiðar minningar þaðan. En áður en ég fór heimsótti ég grafir Vilhjálms, Elísabetar og föður míns. Ég stóð þar og virti fyrir mér legsteinana. Skyndilega heyrði ég hlátur í myrkrinu rétt hjá. Það var skrímslið! Síðan sagði það: „Ég er hamingjusamur núna, Frankenstein, en þú verður óhamingjusamur það sem eftir er ævinnar. Þú verður alltaf einn eins og ég.“ Síðan rak ófreskjan upp hlátur á ný. Ég hljóp þangað sem ég hélt að skrímslið væri en þar var engan að finna. Skyndilega braut tunglsljósið sér leið gegnum skýin og ég sá hvar það hljóp í burtu ógnarhratt, hraðar en nokkur maður gæti hlaupið. Ég reyndi að elta en sá fljótt að það þjónaði engum tilgangi. Síðan þá hef ég elt þetta skrímsli út um allan heim. Það hefur aldrei farið neinstaðar nærri borgum og bæjum. Það veit að þar mundi fólk verða þess vart og reyna að drepa það. En ég fæ reglulega fréttir af því þegar einhver sér það og þannig hef ég getað fylgt í kjölfar þess. Og í hvert skipti sem ég er að gefast upp á þeim eltingarleik verður mér hugsað til Vilhjálms, Justine, Elíabetar, Hinriks og föður míns.
Oft þegar ég held að ég hafi endanlega týnt skrímslinu, þá fæ ég skilaboð frá því. Það sker þau út í tré og ristir á steina. Ég veit að þrjóturinn gerir þetta til að auka mér þjáningu og það virkar hjá honum. En það verður líka til þess að ég elti hann af meiri ákafa en fyrr. Eitt sinn sá ég hann stíga um borð í bát á leið til Svartahafsins og ég elti hann um borð. Ég leitaði að honum í hverjum krók og kima bátsins en sá hann hvergi. Seinna komst ég á slóð hans aftur í óbyggðum þar sem ég varð næstum hungurmorða, varð að veiða villt dýr til matar. Eftir því sem eltingarleikurinn færðist norðar fékk ég síðustu skilaboðin frá honum en þar stóð: „Vertu viðbúinn! Það versta er enn eftir! Vertu þér úti um hlý föt og nægar matarbirgðir. Hann er kaldur og napur staðurinn sem við erum að fara á og ég mun hlæja því hærra sem þú þjáist meir.“
Ég keypti mér hund og hundasleða. Ég keypti nóg af mat. Nú var þrjóturinn kominn langt norður að hafinu. Ég fann lítið þorp þar sem fólk hafði orðið vart við hann. Það talaði um risa sem hefði komið til þorpsins. Hann var með byssur og hnífa. Hann hrakti fátæka fjölskyldu burt úr húsi sínu, stal matarforða hennar, sleða og hundum. Síðan hélt hann í norðurátt. Og ég elti. Ég stoppaði bara til að hvíla mig og fæða hundana mína. Ég skyldi ekki sofa að neinu marki fyrr en ég hefði náð honum. Stundum var hann einungis í nokkurra daga fjarlægð og eitt sinn sá ég hann álengdar. Þá var hann úti á ísbreiðunni. Ég herti för mína en þegar ég var rétt við það að ná honum brotnaði ísinn í kringum mig og sjórinn aðskildi okkur. Stuttu síðar var hann horfinn sjónum og ég hef ekki séð hann síðan. Ég flaut um á ísjakanum í margar vikur og allir hundarnir dóu nema einn. Ég var við það að deyja sjálfur þegar þið funduð mig. Þú hefur eflaust orðið hissa á því að eitt fyrsta sem ég spurði þig var hvert þið væruð að fara en ástæða mín var einföld. Ég vildi vita hvort þið væruð að fara aftur til Englands. Ef svo hefði verið hefði ég aldrei komið um borð. En þar sem þið voruð að fara á Norðurpólinn fór ég með ykkur. Ég mun aldrei gefast upp á að elta þetta illmenni. Þetta er saga mín. Ég veit ekki lengur hvar skrímslið er og mundi biðja þig að hjálpa mér en ég get ekki farið fram á það. Þig dreymir um að komast á Norðurpólinn. Þú lifir fyrir það eitt. Það eina sem ég bið um er að ef ég dey og skrímslið verður á vegi þínum, sýndu því þá enga miskunn. Þó það tali fögrum orðum um hvað allir hafi verið vondir við það. Það kann alveg að ljúga. Mundu bara hvað kom fyrir Vilhjálm, Járngerði, Hinrik, Elísabetu og föður minn. Þau létu öll lífið af hans völdum. Ekki hika eitt andartatak. Dreptu skrímslið um leið og þú færð tækifæri til. Einungis þá mun ég finna frið.