Það var farið með mig til dómarans. Þrír menn sögðu honum hvað þeir höfðu séð. Þeir voru á veiðum nóttina sem stormurinn skall á og það var engin leið fyrir þá að komast aftur til borgarinnar. Þeir urðu að binda bátinn fastan tvær mílur upp með ströndinni. Þá gengu þeir fram á mannslík. Þetta var myndarlegur maður, á að giska tuttugu og fimm ára gamall. Í fyrstu héldu þeir að hann hefði drukknað en þá sáu þeir að föt hans voru ekki blaut.
Þeir fóru með líkið í hús þar skammt frá og í birtunni þar sáu þeir að hann hafði verið myrtur. Fingraför morðingjans á hálsinum tók af allan vafa um það. Lýsingar þeirra á líkinu vöktu áhuga minn, sérstaklega þetta með fingraförin á hálsinum. Ég hugsaði til vesalings Vilhjálms. En svo fóru mennirnir að tala um mig og af hverju ég hefði verið þarna. Þeir sögðu að vegna stormsins gæti ég ekki hafa komið frá Skotlandi eins og ég hafði sagt. Ég hlyti að hafa verið á Írlandi áður en stormurinn brast á. Þeir töldu að ég hefði drepið unga manninn og stormurinn hefði aftrað því að ég kæmist undan. Dómarinn hlustaði á allt sem sagt var án þess að mæla orð af vörum en þegar mennirnir höfðu lokið máli sínu sagði hann: „Sýnum þessum ókunna manni líkið.“ Ég var leiddur burt en var alls óhræddur því ég vissi að hið sanna um sakleysi mitt kæmi brátt í ljós. Þeir héldu eflaust að ég mundi koma upp um mig þegar ég stæði andspænis því sem ég hafði gert. Þeir fóru með mig í herbergi við hliðina og þar sá ég lík. Það var Hinrik! Skrímslið hafði myrt minn besta vin. Mér sortnaði fyrir augum og það leið yfir mig. Ég man ekki mikið eftir næstu þremur mánuðum. Ég vissi það eitt að umhyggjusamar hendur önnuðust mig. Ég varð var við andlit sem horfðu niður til mín þar sem ég lá. Sum voru reiðileg en önnur voru góðleg. Ég gerði mér þó grein fyrir að ég væri í fangelsi. Smátt og smátt komst ég til fullrar meðvitundar aftur. Og mikið var ég glaður þegar faðir minn kom einn daginn í heimsókn. Og hann var ekki lengi að leiðrétta allan þennan misskilning. Eftir stutt réttarhöld var ég lýstur saklaus. Ég var enn ekki búinn að jafna mig alveg og því ákvað faðir minn að fara með mig til Parísar og sjá hvort læknar þær gætu hjálpað mér. Við dvöldum lengi í París. En þá fékk ég langt bréf frá Elísabetu. Það sagðist hún vera farin að halda að ég elskaði hana ekki lengur. Í bréfinu sagðist hún elska mig ennþá en vildi samt láta mig vita að mér bæri engin skylda að giftast henni ef ég elskaði hana ekki lengur. Bréfið vakti upp ást mína til Elísabetar, en eina ástæða þess að við vorum ekki þá þegar gift voru orð skrímslisins sem það hafði látið falla: „Ég mun vera með þér á brúðkaupsnóttinni!“ En það var nú liðinn þó nokkur tími síðan ég hafði séð eða orðið var við skrímslið. Kannski var það dautt. Kannski hafði það orðið á vegi einhvers sem hafði skotvopn undir höndum og sá hefði skotið það.
Ég skrifaði Elísabetu til baka og sagði henni að við skyldum giftast eins fljótt og við gætum. Við feðgarnir snerum aftur til Genfar og nú var strax farið að undirbúa brúðkaupið. Ég gat samt ekki hætt að hugsa um það sem skrímslið hafði sagt og ákvað í kjölfarið að verða mér úti um vopn, nokkrar byssur og hnífa. Skrímslið gæti verið dautt en ef ekki þá ætlaði ég mér að vera viðbúinn því versta. Ég ætlaði ekki að deyja á sjálfri brúðkaupsnóttinni. En ekkert óvænt gerðist brúðkaupsnóttina, og ég upplifði mig hamingjusaman í fyrsta sinn í langan tíma. Við héldum svo í brúðkaupsferð okkar og komum á hótelið klukkan átta um kvöldið. Það var þrumuveður þetta kvöld sem minnti mig á skrímslið en ég varð þó ekki var við það neinstaðar. Ég tók samt enga áhættu. Ég tók byssu í hönd og rannsakaði hótelið eins vel og ég gat. Meðan ég gerði það var Elísabet að koma sér fyrir í herberginu okkar. Ég var niðri í anddyri þegar ég heyrði Elísabetu öskra. Þá var mér skyndilega ljóst að skrímslið stefndi ekki að því að drepa mig. Það ætlaði að drepa hana. Ég hljóp í skyndi upp en þegar ég kom í herbergið lá Elísabet þar dáin. Sjá mátti svört fingraför skrímslisins á hálsi hennar. Skyndilega lýsti elding upp herbergið og þá sá ég kvikindið horfa á mig með sínu ógeðslega brosi. Ég skaut í áttina að því, en skotið geigaði og það hvarf á augabragði út úr herberginu.
Ég leitaði ásamt starfmönnum hótelsins alla nóttina að skrímslinu en fundum það hvergi. Það var eins og jörðin hefði gleypt þessa andstyggilegu veru. Í kjölfarið upplifði ég meiri óhamingju en ég hafði nokkru sinni fundið. Ég hafði aldrei fyrr fundið mig jafn einmana. Ég hélt til Genfar strax á eftir en þegar ég sagði föður mínum frá því sem gerst hafði varð það honum um megn. Ég held hann hafi alltaf elskað hana meir en öll sín eigin börn. Nokkrum dögum síðar dó hann úr hjartaslagi og sorg. Þegar ég stóð yfir gröf föður míns gerði ég mér grein fyrir því að skrímslið hafði staðið við orð sín. Vilhjálmur, Járngerður, Hinrik, Elísabet og nú faðir minn voru öll látin af völdum þess. Ég fylltist hugarangri þegar mér varð hugsað til þess sem ég hafði gert. Í kjölfarið var ég lokaður inni á hæli fyrir þá sem sjúkir voru á geði næstu tvo mánuðina. Þegar ég hafði náð mér var ég með áætlun um framhaldið. Ég ákvað að byrja á því að segja dómaranum alla sólarsöguna hvað sem það kostaði. Ég vissi að ég var að taka áhættu. Hver sem heyrði sögu mína mundi ætla að ég væri ekki með fullu viti. En ég yrði samt að segja sannleikann. Ég reyndi að fullvissa dómarann um að ég væri heill á geði, og ég gerði hvað ég gat til að fá hann til að trúa sögu minni. Og til allrar hamingju trúði hann mér. „En hvað get ég gert?“ spurði hann. „Ég mundi hjálpa þér ef ég gæti. Þessi skepna gæti verið hvar sem er. Hún er jú búin að fylgja þér um alla Evrópu. Veður virðist ekki hafa nein áhrif á hana og hún er sterkari en allir venjulegir menn.“ „Mér er sama um það,“ svaraði ég dómaranum. „Ég mun elta þennan þrjót á enda veraldar ef með þarf. Auk þess virðist hann alltaf halda sig nærri mér til að njóta óhamingju minnar sem hann er orsök að. Og honum stendur alveg á sama um það sem hann hefur gert öðrum. Nei, ég mun drepa hann eða gera mitt ítrasta til þess að kveða hann niður.“