Á alþingi vorið eftir kvaddi Ólafur pái sér hljóðs á Lögbergi og bauð öllum helstu höfðingjum landsins til erfidrykkju eftir Höskuld og skyldi veislan standa í hálfan mánuð þá um sumarið. Ólafur sagði m.a. að „enginn skal gjafalaust á brott fara hinna meiri manna“. Veislan var haldin á Höskuldsstöðum og komu þangað meira en þúsund manns. Þeir bræður fengu mikið lof fyrir gestrisnina en Ólafur pái þó mest. Og eins og Ólafur hafði lofað voru „hinir meiri menn“ leystir út með gjöfum.

Og nú vildi Ólafur sættast við Þorleik bróður sinn sem hafði mislíkað mjög að Ólafur skyldi hafa fengið hinar dýrmætu gjafir frá föður þeirra. Ólafur bauð bróður sínum að taka Bolla son hans, sem þá var þriggja vetra gamall, í fóstur og sagði að „sá er kallaður æ minni maður sem fóstrar öðrum barn“. Þorleikur tók þessu vel og það varð úr að Bolli fór heim í Hjarðarholt og tók Þorgerður, kona Ólafs, vel við honum. Þannig sættust bræðurnir Þorleikur og Ólafur pái heilum sáttum.

Þau Ólafur pái og Þorgerður áttu son sem gefið var nafnið Kjartan eftir Mýrkjartani langafa sínum. Þau hjónin áttu fjóra aðra syni og þrjár dætur. Kjartan var mikill og sterkur og minnti að því leyti á Egil Skalla-Grímsson afa sinn. Hann var mikill íþróttamaður, en hann var svo lítillátur og vinsæll að hvert barn unni honum. Þeir Bolli og Kjartan voru jafnaldrar. Bolli var mikill og sterkur; hann var fríður sýnum og mikill skartsmaður. Þeir fóstbræður og frændur voru góðir vinir.