Ungu hjónin, Þuríður Ólafsdóttir og Geirmundur gnýr, eignuðust dótturina Gróu. En þeim samdi illa, og þegar þrír vetur voru liðnir vildi Geirmundur fara af landi brott. En ekkert skildi hann eftir af auðæfum sínum handa Þuríði og Gróu litlu sem þá var ársgömul. Hann sigldi á brott úr Laxárósi. En þegar hann kom lengra út á fjörðinn datt á logn og varð hann að liggja við Öxney í hálfan mánuð.

Þuríður lét setja fram ferju og skipaði mönnum sínum að róa út eftir Hvammsfirði og að Öxney. Lítill skipsbátur var á ferjunni og lét hún skjóta honum útbyrðis. Hún lét tvo menn róa með sig og Gróu litlu síðasta spölinn að eyjunni en hinir gættu ferjunnar. Nú gekk Þuríður á land og síðan út á skip Geirmundar, lagði barnið hjá honum þar sem hann svaf og tók sverðið Fótbít sem hékk yfir rúmi hans og hraðaði sér síðan brott.

Gróa litla fer að gráta, og Geirmundur vaknar. Hann tekur hana og fer með menn sína út á skipsbát sinn og hyggst róa á eftir Þuríði og skila barninu. En Þuríður hafði þá látið menn sína bora gat á bát Geirmundar svo að hann varð að snúa við áður en bátur hans sykki. Hann kallaði til Þuríðar og bað hana að taka barnið og afhenda sér sverðið. Og nú bauð hann henni stórfé. En hún neitaði, og þá spáði Geirmundur því að sverðið Fótbítur mundi verða þeim manni að bana sem frændum hennar mundi þykja mestur skaði að. – Seinna gaf Þuríður Bolla frænda sínum sverðið.

Eftir þetta fékk Geirmundur byr og sigldi brott, en hann drukknaði við strendur Noregs ásamt Gróu litlu, dóttur sinni.