Ég dvaldi í skóginum um nóttina. Um leið og sól reis á himni varð hugsun mín skýrari. Það höfðu verið mistök að tala við gamla manninn eins og ég gerði. Ég hefði bara átt að forða mér og koma svo aftur. Eftir að hafa hitt mig nokkrum sinnum hefði hann vanist mér og látið af óttanum. Þá hefði allt orðið öðruvísi. Ég fór aftur í skýlið mitt og lét lítið fyrir mér fara. Ég skimaði eftir gamla manninum en sá hann hvergi. Felix var þarna og hann var að tala við mann sem ég hafði ekki séð áður. Ókunni maðurinn virtist vera reiður. „Þetta mun kosta þig allt sem þú átt,“ sagði hann við Felix. „Mér er sama,“ svaraði Felix. „Við getum ekki dvalið hér. Líf föður míns er í hættu. Þú skilur það ekki. Þú sást ekki fyrirbærið sem hélt honum föstum.“ Og svo flutti fjölskyldan burt og með þeim fóru einu hamingjustundirnar í lífi mínu. Nú stóð ég aftur uppi aleinn og yfirgefinn.
Ég heyrði til fólks í skóginum. Ég var viss um að það væri að leita að „skrímslinu“ það er að segja: mér. En hvert gæti ég flúið? Og nú hvarf mér depurðin og reiðin blossaði upp. Eina nótt hélt ég aftur til litla hússins í skóginum og bar að því eld. Brenndi það til grunna. Síðan fór ég að hugsa um þig, Frankenstein. Öll mín óhamingja var þér að kenna og ég ákvað að ég yrði að refsa þér. Af glósubókinni sá að þú mundir búa í Genf. Ég hafði heyrt Soffíu tala um að Genf væri í Sviss. Þá hóf ég göngu mína frá Þýskalandi yfir til Sviss. Þetta var löng og erfið ganga. Það þurfti að fara yfir há fjöll. Á leiðinni hugsaði ég oft að best væri fyrir alla að ég dæi þarna einhvers staðar í óbyggðum. En svo varð mér hugsað til þín, Frankenstein, og mér óx kraftur. En dálítið atvik gerði það að verkum að ég varð enn ákveðnari í að refsa þér. Ég var kominn til Sviss og hvíldist á árbakka eftir langa göngu. Þá heyrði ég raddir. Og allt í einu kom ung stúlka hlaupandi út á bersvæðið við ána. Hún var hlæjandi og greinilega í einhvers konar feluleik. En hún gáði ekki að sér. Á árbakkanum skrikaði henni fótur og hún steyptist ofan í ána. Hún öskraði í skelfingu enda var áin straumhörð. Án þess að hugsa stökk ég á eftir henni, náði taki á henni og gat dregið hana upp á bakkann. Ég með mína krafta átti fullt í fangi með þetta. Það hefði enginn venjulegur maður getað bjargað henni en mér tókst það. Um leið og hún opnaði augun eftir björgunina og leit í andlit mér fór hún að öskra og garga á hjálp. Ég reyndi að fá hana til að hætta og sagði: „Ekki æpa. Ég ætla ekki að gera þér mein. Ég var að bjarga þér.“ En hún hætti ekki og eftir smástund komu nokkrir menn út úr skóginum og einn þeirra var með byssu. Sá skaut mig án þess að spyrja nokkurs. Ég fann sársauka í öxlinni og flýði inn í skóginn áður en þeir fengju meitt mig meira. Mér leið hræðilega og fann mikið til í öxlinni en hélt för minni áfram. Svo þetta eru launin fyrir að vera góður og breyta rétt. En það er kannski ekki við fólkið að sakast, því það ert þú sem ert sökudólgurinn, Frankenstein. Þú gerðir mig svona. En þú færð þína refsingu strax og ég kem til Genfar.
Eftir tvo mánuði komst ég loks til Genfarvatns. Ég fann kyrrlátan stað nærri vatninu þar sem ég gat falið mig. Ég hugsaði um allt sem hafði gerst í mínu stutta lífi. Það kvöld er ég sat í þungum þönkum í mínum nýja felustað birtist allt í einu ungur drengur í rjóðrinu mínu. Þetta var fallegur ungur piltur með ljóst hár og blá augu. Ég hugsaði mér að kannski ég gæti átt einhver samskipti við hann. Hann hefði kannski ekki lifað nægilega lengi til að átta sig hve ljótur ég væri. Börn hafa tilhneigingu til að treysta öðrum. Þeim hefur ekki alltaf verið kennt að hata. Ég tók í hönd drengsins og um leið og hann sá mig byrjaði hann að gráta. „Af hverju ertu að gráta? Spurði ég hann. „Ég ætla ekki að gera þér neitt. Talaðu við mig.“ „Slepptu mér, skrímslið þitt“! orgaði drengurinn. „Þú vilt rífa mig í tætlur og borða mig svo upp til agna. Slepptu mér eða ég segi pabba frá þér.“ Ég hélt fast í hönd hans og sagði honum að koma með mér eða hann sæi aldrei fjölskyldu sína aftur. „Nei, ég fer ekki með þér,“ æpti drengurinn. „Slepptu mér strax. Annars mun pabbi minn finna þig í fjöru. Hann er mikilsvirtur maður. Hann heitir Frankenstein. Ekki dirfast að gera mér mein.“ Um leið og hann nefndi nafnið fylltist ég óstjórnlegri bræði. „Frankenstein!“ öskraði ég, „er hann pabbi þinn? Ég sór þess eið að ég mundi hefna mín á þeim og nú mun ég byrja á þér.“ Drengurinn öskraði nú enn hærra en áður og ég varð að þagga niður í honum. Ég greip um háls hans til þess. En ég þekkti ekki minn eigin styrk og áður en ég vissi af var ég búinn að kyrkja drenginn.
Í fyrstu leið mér illa yfir þessu en svo fylltist ég gleði. Ég klappaði höndunum saman í gleði minni. Drengurinn tilheyrði þinni andstyggilegu fjölskyldu. Ég ætlaði jú að valda þér jafnmikilli óhamingju og þú hafðir valdið mér.
Ég leit á drenginn þar sem hann lá dáinn og sá nælu sem fest var í yfirhöfn hans. Á nælunni var mynd af fagurri konu. Ég tók næluna og gekk í burtu. Þegar ég skoðaði konuna betur á myndinni ímyndaði ég mér að slík kona mundi aldrei líta á mig nema með viðbjóði. Ég gekk áfram og kom að hlöðu þar sem ung stúlka lá og svaf. Ég beygði mig yfir hana gagntekinn af fegurð hennar. Þá hreyfði hún sig aðeins en vaknaði ekki. Ég dró mig tilbaka. Ég vissi að ef hún vaknaði og sæi mig þá mundi hún öskra upp. Slík kona mundi aldrei verða vinkona mín. Þegar ég hugsaði það fylltist ég reiði. Já, ef hún sæi mig mundi hún hlaupa burtu í óðagoti. Hún mundi ekki hafa neinn áhuga á því hvaða innri mann ég hefði að geyma. Hún sæi mig bara sem viðbjóðslegt skrímsli. Ég ákvað þá að reyna að láta hana þjást. Ég hafði heyrt á Felix hvernig lögin virkuðu. Kannski ef nælan sem ég tók af drengnum fyndist á henni yrði hún sökuð um morðið á honum. Það var þess virði að reyna það hugsaði ég og laumaði nælunni í vasa hennar. Síðan hljóp ég á brott. Ég hef dvalið nærri Genf síðan þá. Ég vissi að ég mundi rekast á þig, Frankenstein, einhvern daginn þar, og nú hef ég gert það. Þú verður aldrei laus við mig. Ég mun skapa þér óhamingju og valda öllum sem þú elskar skaða nema þú gerir þetta eina sem ég bið um. Ég er alltaf einn. Það flýja allir sem á vegi mínum verða. Ég þrái félaga. Einhvern sem er jafn ljótur og ég. Þú verður að skapa annan eins og mig, eða aðra réttara sagt, því ég þrái að eignast konu.