Þegar skrímslið hafði lokið sögu sinni varð mér í fyrstu orða vant. Loks gat ég stunið því upp að ég ætlaði ekki að skapa því konu. Ég ætlaði mér ekki að búa til annað skrímsli sem myndi valda fólki skaða. Þá sagði þessi þrjótur: „En skilurðu ekki að ég er bara vondur vegna þess að ég er óhamingjusamur? Ef ég ætti félaga væri ég ekki óhamingjusamur. Og við munum halda okkur fjarri öllu fólki. Það mundi bara hata okkur hvort eð er og vilja gera okkur skaða. Ég mun fara með konu minni til annars lands þar sem ekkert fólk býr.“ Þegar hann hafði lokið ræðu sinni sagðist ég mundu skapa honum konu. „Byrjaðu þá undireins,“ svaraði hann. „Ég mun koma aftur þegar hún er tilbúin. Við það sneri ég aftur heim og sagði engum frá fundi okkar. Hvernig gat ég það? Ég vissi að ég yrði að skapa nýtt skrímsli. Ef ég gerði það ekki mundi skrímslið drepa alla sem ég elskaði. Það fyrsta sem ég gerði var að rýna í glósubókina sem skrímslið hafði látið mig fá, en áttaði mig á því að ég gæti ekki búið til annað skrímsli nema með margra mánaða rannsóknum og vinnu.
En ég fann mig ekki í verkinu og dró að hefja það í nokkrar vikur. Þá las ég um nýjar uppgötvanir sem vísindamenn á Englandi höfðu komið fram með sem gætu gert vinnu mína mun auðveldari. Ég sagði föður mínum að mig langaði til Englands að kynna mér ýmislegt þar án þess þó að tilgreina hvað það væri. Hann hvatti mig til fararinnar. Hann hafði haft áhyggjur af því hve dapur ég var og taldi að slíkt ferðalag gæti hjálpað mér að ná áttum. Hann lagði til að Hinrik færi með mér. Ég vildi alls ekki að Hinrik áttaði sig á hverra erinda ég væri að fara til Englands en gat heldur ekki sagt að ég vildi ekki hafa minn besta vin með í för. Hann fór því einnig í þessa ferð. Strax og ég kom til Englands lagði ég leið mína til háskólans í Oxford og talaði þar við fremstu vísindamenn. Ég var fljótur að sjá að upplýsingarnar frá þeim gætu sparað mér mánuði í vinnu og jafnvel ár. En nú þurfti ég bara að finna leynilegan stað til að vinna á. Þá ákváðum við Hinrik að fara í stutt frí og ferðast norður eftir. En þrátt fyrir alla þá dásamlegu staði sem urðu á vegi okkar naut ég þess ekki. Ég var stöðugt með áhyggjur af því sem ég þurfti að gera, auk þess sem ég þyrfti að finna leynilegan stað til að vinna verkið. Til þess að geta búið til konu handa sköpunarverki mínu yrði ég að ræna fjölda grafa og búta niður lík og með þá vitneskju í farteskinu var erfitt að njóta sín í fríinu. Þá leið mér allan tímann eins og verið væri að fylgjast með mér. Oft þegar ég leit snöggt upp fannst mér ég sjá eitthvað nærri sem átti ekki að vera þar, en það hvarf alltaf jafnharðan. Var þetta skrímslið að fylgjast með mér? hugsaði ég. En loks fann ég stað sem hentaði verki mínu. Það var á eyju utan við Skotland þar sem fáir bjuggu og hægt var að leigja þrjú lítil hús sem stóðu fjarri annarri byggð. Og svo hóf ég verk mitt. Hinrik dvaldi ekki með mér á eyjunni. Hann ákvað að framlengja fríið og fara til Írlands. Við ákváðum að hittast aftur eftir nokkra mánuði. Hinrik mátti alls ekki komast að þeim hryllingi sem fram fór á eynni. Þegar ég glímdi við að gæða fyrri veruna lífsanda hafði ég enga hugmynd um útkomuna. Ég var knúinn áfram af háum draumum. Mig hafði dreymt um að skapa líf og það myndi á endanum gera heiminn að betri stað en hann væri í dag. Það yrði jafnvel til þess að mögulegt yrði að vekja látna ástvini til lífsins. En nú lifði ég ekki í neinni blekkingu um þá veru sem ég hugðist nú skapa. Í stað drauma var ég haldinn kvíða og skelfingu. Hvað ef þessi vera yrði jafn ljót og andstyggileg og hin fyrri? Ég hafði lært það af skrímslinu að vegna þess hve ljótt það var þá sneri heimurinn við því baki og það varð svo til þess að það gerðist morðingi. Mundi ekki það sama gerast með slíka kvenveru? Og svo gæti þessi nýja vera orðið allt öðruvísi en hin og ekki haft neinn áhuga á að vera góð. Hún gæti valið að vera illgjörn frá upphafi. Skrímslið hafði lofað að fara með konu sína eitthvert þangað sem fólk var ekki að finna. En kannski mundi hún alls ekki vilja fylgja því. Það var ekkert víst. Hún myndi jafnvel hata það meira en nokkuð annað. Þá værum við með tvö skrímsli sem lékju lausum hala. Og hvað ef þau færu burt saman eins og þrjóturinn hafði lofaði? Hvað ef þau eignuðust afkvæmi saman? Hvers konar fyrirbæri yrðu börn þeirra? Ég gæti þá hugsanlega verið búinn að skapa heilan kynþátt af skrímslum! Einn daginn leit ég hugsandi á stóran skrokkinn á vinnuborðinu. Vinnunni var við það að ljúka. Þá leit ég upp og sá skrímslið horfa á mig innum gluggann! Það hafði elt mig og var að fylgjast með mér. Mig hryllti við brosinu sem ég sá á andlitinu. Skrímslið var að bíða eftir konu sinni!
Á þeirri stundu helltist yfir mig fáránleiki þess sem ég var að gera. Það var sturlun að halda þessu áfram. Ég gæti ekki verið valdur að því að hafa sleppt tveimur slíkum skrímslum lausum í veröldinni. Og um leið og ég hugsaði þetta öskraði ég upp og tætti allt það sem ég hafði unnið að undanfarna mánuði í sundur. Skrímslið horfði á aðfarir mínar í forundran og gaf svo frá sér reiðiöskur. Síðan hljóp það á brott. Skömmu síðar yfirgaf ég vinnustofuna og hélt til herbergis míns og sat þar í einhvers konar algleymi. Þá heyrði ég hljóð og leit upp. Þarna stóð þá skrímslið fyrir framan mig. „Farðu burt,“ öskraði ég. „Ég geri þetta ekki. Ég get ekki gert það sem þú biður um.“ „Ætlarðu þá brjóta loforðið sem þú gafst mér?“ spurði skrímslið. „Ég sem er búinn að fylgja þér eftir allt frá Sviss. Ég hef lifað eins og skepna, einungis til að geta verið nærri þér. Ég vildi vera á staðnum þegar nýja konan mín opnaði augu sín í fyrsta sinn. Nú hefur þú eyðilagt hana!“ „Já, það hef ég gert,“ svaraði ég, „og ég get ekki haldið loforð mitt við þig. Ég get ekki sleppt öðru eins skrímsli og þú ert lausu í veröldinni.“ Nú horfði skrímslið á mig grimmum augum og sagði svo: „Ég reyndi að rökræða við þig, Frankenstein. En nú skal ég tala tæpitungulaust. Mundu það að ég bý yfir ógnarkrafti. Þú heldur að þú sért óvenju niðurdreginn núna, en það skaltu vita að ég mun gera líf þitt þannig að þú munt óska þess að hafa aldrei fæðst.“ „Hunskastu burt, guli skrattinn þinn,“ æpti ég þá, „þú munt aldrei fá mig til að skipta um skoðun. Mér býður við ásýnd þinni.“
Skrímslið starði á mig og ég hélt að það mundi ráðast á mig. En það hélt aftur af sér og sagði ofur rólega: „Gott og vel, Frankenstein. Ég skal fara, en þú munt sjá mig aftur. Ég skal meira að segja vera með þér á sjálfri brúðkaupsnóttinni!“ Síðan hvarf það á braut. Ég sneri aftur á vinnustofuna mína, tók saman alla dauðu líkamspartana og setti þá í poka. Síðan fór ég í bátinn minn og reri í átt til sjávar. Ég reri og reri í nokkra klukkutíma og þá loks fleygði ég pokanum með öllu sínu hræðilega innihaldi í sjóinn. Þegar því var lokið hallaði ég mér aftur í bátnum til að hvíla mig eitt augnablik, en eftir allt þetta erfiði sofnaði ég. Þegar ég vaknaði var kominn stormur og ég sá hvergi til lands og vissi ekki hvar ég var staddur. Mér tókst einhvern veginn að halda mér á floti fram að morgni þegar ég sá loks til lands. Ég reri þangað og um leið og ég kom að landi kom maður til mín og sagði kaldranalega: „Þú skalt koma með mér. Þú ert hér með handtekinn. Ég fer með þig til dómara og svo færðu að dúsa í fangelsi.“ „Hvað áttu við?“ spurði ég hissa. „Hvar er ég? Ég hef aldrei heyrt að Englendingar væru jafn ókurteisir og þú ert.“ „Ég veit ekkert um Englendinga,“ svaraði maðurinn ákveðið, „við erum staddir á Írlandi og við Írar tökum ekki létt á morðingjum.“ Ég vissi ekki hvað var að gerast. Þetta var eins úr verstu martröð. „Ég hef ekkert gert af mér,“ æpti ég á manninn.“ Ég lenti í stormi við strönd Skotlands og hef verið á hrakningi í alla nótt.“ „Þú getur reynt að segja dómaranum það,“ svaraði maðurinn hranalega.