Inflúensufaraldurinn 1918 var ein skæðasta farsótt sem þá hafði herjað á heiminn. Munu um 500 milljónir manna hafa fengið flensuna út um allan heim og létust um 50-100 milljón manns af hennar völdum, en það voru þá um 3-5% af öllum íbúum veraldar.  

Þessi inflúensa var ólík þeim flensum sem menn höfðu áður þekkt því í stað þess að ráðast á unglinga, gamalt fólk og þá sem af einhverjum orsökum voru veikir fyrir, var hún skæðust meðal barna og fullorðins fólks í blóma lífsins. 

Veikin mun hafa borist til Reykjavíkur með skipverjum á Botníu og Willemoes þann 19. október 1918. Útbreiðsla veikinnar var hröð og náði hámarki þremur vikum síðar. Hún lagðist þungt á íbúa margra þéttbýliskjarna suðvesturhornsins, Suðurlands og hluta Vestfjarða. Áður en sex vikur voru liðnar höfðu tæplega 500 manns látist af völdum spænsku veikinnar. Í Reykjavík veiktust um 63% íbúa og dánarhlutfall þeirra sem veiktust var nálægt 2,6%. Dánarhlutfall hérlendis var hæst meðal ungra barna, fólks á aldrinum 20-40 ára og aldraðra. Einnig urðu barnshafandi konur illa úti.