Frá 1536 réðu Englendingar að mestu leyti yfir Írlandi. Stærstur hluti íbúanna var kaþólskur og laut stjórn enskra ráðamanna. Var gríðarleg fátækt meðal almennings sem naut nánast engra réttinda. Um miðja átjándu öld kom mikil kuldatíð sem olli uppskerubresti sem leiddi til þess að um 400.000 manns létust úr hungri og 150.000 manns flýðu landið; sumir til Ameríku. Öll mótmæli almennings og vopnaðar uppreisnir voru barðar niður.

Loks eftir mikil mótmæli sömdu Írar um sjálfstjórn frá Bretum árið 1921 og stofnuðu lýðveldi árið 1922. Ekki féll þó allt Írland undir þetta því Norður-Írland laut enn breskri stjórn.

Þar urðu áfram mikil mótmæli gegn Bretum sem náðu hámarki árið 1968. Má segja að borgarastyrjöld hafi ríkt á Norður-Írlandi frá þeim tíma og oft var barist af mikilli hörku. Beitti írski lýðveldisherinn hryðjuverkum óspart, ekki bara heimafyrir heldur líka á Englandi.

Það var fyrst árið 1998 að samið var um umbætur og friður komst á milli stríðandi fylkinga.