Nú vildi Þorsteinn að Bergfinnur réði þennan draum. Bergfinnur sagði að fuglarnir væru fylgjur manna; Jófríður húsfreyja mundi eignast stúlku og göfugir menn mundu biðja hennar. Þeir mundu berjast um hana og deyja báðir. Síðan kæmi þriðji maðurinn og stúlkan mundi giftast honum. Þorsteini líkaði draumráðningin illa og lagði fæð á Bergfinn eftir þetta. 

Það kom svo í ljós að Jófríður var með barni. Um sumarið bjóst Þorsteinn til þings á alþingi en sagði konu sinni, að ef  barnið sem hún gekk með yrði stúlka skyldi hún láta bera það út. Sá verknaður þótti illur, ekki síst ef höfðingjar áttu í hlut.

Jófríður eignaðist fríða dóttur meðan Þorsteinn var á þinginu. Hún kallaði til sín smalamann og bað hann að fara ríðandi með barnið vestur í Dali og afhenda það Þorgerði Egilsdóttur í Hjarðarholti, mágkonu hennar. Þorgerður tók við barninu og kom því fyrir á nágrannabæ tímabundið en smalamanninn sendi hún af landi brott.

En þegar Þorsteinn kom heim sagði Jófríður manni sínum að hún hefði borið barnið út eins og hann hefði krafist en smalamaðurinn hefði hlaupist á brott og stolið hesti hennar. Þorsteinn hrósaði konu sinni og fékk sér annan smalamann.

Nú liðu sex ár og engar fréttir kvisuðust út af Helgu. Þá var það eitt sinn að Þorsteini Egilssyni var boðið vestur í Hjarðarholt. Hann reið þangað vestur og var vel fagnað. Í skálanum þar sem veislan var haldin sátu þrjár stúlkur á bekk.  Þorgerður, systir Þorsteins, spurði bróður sinn hvernig honum litist á stúlkurnar. „Allvel,“ svaraði Þorsteinn, „og er þó ein fegurst miklu.“ Þorgerður sagði honum þá að sú stúlka væri reyndar dóttir hans og héti hún Helga. „Helga hin fagra,“ sagði Þorsteinn. Hann lét nú systur sína undirbúa ferð Helgu og fór hann síðan með hana heim að Borg.

fylgja (hér): e.k. andi sem fylgir tiltekinni persónu (algengt fyrirbæri í þjóðsögum)
leggja fæð á e-n: sýna e-m óvild
vera með barni: eiga von á barni_
bera út barn_: koma því fyrir úti á víðavangi og láta það deyja
allvel: mjög vel
fegurst miklu: langfegurst