Hittítar voru forn þjóð sem reis til valda í Litlu-Asíu (núverandi Tyrklandi) um 1700 f.Kr. og stofnaði eitt fyrsta stórveldi sögunnar. Höfuðborg þeirra hét Hattúsa og lá í fjalllendi um miðbik landsins. Ríkið stóð með hléum í rúm 500 ár og blómaskeið þess mun hafa verið í kringum 1300 f.Kr., en þá var það eitt helsta stórveldi Miðausturlanda ásamt Egyptalandi og Babýlon.

Uppruni Hittíta er ekki fullkomlega þekktur, en þeir töluðu tungumál af indóevrópskum uppruna, sem gerir þá að elstu þekktu indóevrópsku þjóðinni í sögulegum heimildum. Þeir tóku upp margt úr menningu nágranna sinna í Mesópótamíu, svo sem ritun með fleygrúnum og trúarhugmyndir, en þróuðu jafnframt eigin stjórnskipan og lög.

Hittítar voru frægir fyrir tækni sína í hernaði, t.a.m. voru stríðsvagnar þeirra hraðari og liprari en hjá flestum öðrum þjóðum þess tíma. Hittítar voru einnig meðal fyrstu þjóða til að vinna járn, og við það öðluðust þeir yfirburði í vopnum og verkfærum. Þessi tækni dreifðist síðar um öll Miðausturlönd og markaði upphaf járnaldar.

Á 14. og 13. öld f.Kr. réðu Hittítar yfir stóru svæði sem náði frá Anatólíu til hluta Sýrlands og Palestínu. Þeir áttu oft í stríði við nágrannaþjóðir, einkum Egypta, og orrustan við Kadesj (um 1274 f.Kr.), milli Hittíta og faraósins Ramsesar annars, er ein frægasta orrusta fornaldar því hún endaði með fyrsta þekkta friðarsamningi heims, sem báðir aðilar undirrituðu og er varðveittur bæði á egypsku og hittitísku.

Trú Hittíta var fjölgyðistrú og þeir dýrkuðu meðal annars Teshub, guð storma og himins, og sólargyðjuna Arinnu. Þeir byggðu stór musteri og héldu helgisiði sem tengdust náttúru og frjósemi. Hittítaríkið hrundi í kringum 1200 f.Kr., en þá gátu þeir ekki lengur staðist óvinaþjóðunum snúning.