Hindúatrú er með elstu trúarbrögðum í heimi. Hún nær 3000 ár aftur í tímann. Upphaf hennar tengist indóarískum þjóðflokkum sem fluttu til Indusdalssvæðisins (í núverandi Indlandi og Pakistan) um 1500 f.Kr. Þar sameinuðust trúarhugmyndir þeirra og menning hinna fornu Indusdalsbúa og mynduðu það sem síðar þróaðist í hindúatrú.

Elstu heimildir trúarinnar eru Vedabækurnar en veda merkir á sanskrít þekking eða viska. Þær eru safn helgirita sem urðu til á milli 1500 og 500 f.Kr. og voru lengi varðveittar með munnlegri frásögn áður en þær voru skráðar.

Vedabækurnar skiptast í fjögur meginrit: Rigveda er elsta og mikilvægasta bókin. Hún  inniheldur sálma og lofgjörðir til guðanna. Samaveda má segja að sé tónlistarlegt leiðbeiningarrit um hvernig á að flytja sálmana. Hún er einkum notuð við trúarathafnir. Þá er það svokölluð Yajurveda sem er handbók fyrir presta með leiðbeiningum um helgisiði. Loks er það Atharvaveda sem  inniheldur galdra, lækningabænir og er auk þess nokkurs konar kennslubók í almennri siðfræði.

Í þessum ritum mótast heimsmynd sem byggist á hugmynd um kosmíska reglu sem heldur jafnvægi í heiminum. Til að viðhalda jafnvæginu þurfti að framkvæma rétta helgisiði og fórnir.

Guðir í hindúatrú eru margir og má nefna Vishnu sem er guð hinnar hindúísku þrenningar sem hefur það hlutverk að vernda og viðhalda heiminum: Agni sem er guð elds, Ganesha sem er guð lærdóms og árangurs, og Krishna sem er guð ástar og gleði.

Þegar fram liðu stundir þróaðist trúin. Um 800–500 f.Kr. komu fram nýjar trúarhugmyndir í svokölluðum Upanishad-handritum sem bættu við dýpri skilningi á eðli tilverunnar. Þar kom fram hugmyndin um Brahman, hið algilda og eilífa afl sem liggur að baki öllu, og Atman, hið sanna sjálf, sem er hluti af Brahman. Þessi hugmynd varð kjarni hindúatrúar: að markmið lífsins sé að öðlast skilning á einingu þessara tveggja og losna úr hringrás endurfæðinga, samsara.

Vedabækurnar mynda enn í dag heilagan grundvöll hindúatrúarinnar, og hugmyndirnar sem þar komu fyrst fram – eins og karma, dharma og moksha – gilda víða enn í dag í Indlandi.