Mýkenumenningin var hámenning á meginlandi Grikklands sem blómstraði á árunum 1600–1200 f.Kr. Hún dregur nafn sitt af borginni Mýkenu á Pelópsskaga en menningin byggðist upp af misöflugum borgríkjum. Hún tók við af Mínóamenningunni á Krít en var þó um margt henni frábrugðin. Mýkenumenn lögðu til að mynda mun meiri áherslu á hernað.

Mýkenumenn voru af indóevrópskum uppruna og komu til Grikklands um 2000 f.Kr. Þeir tileinkuðu sér margt úr menningu Mínóa, svo sem listir og ritkerfi sem nefnt hefur verið Línuletur B, en það var notað til að skrifa forngrísku seint á bronsöld, þó nokkru áður en gríska stafrófið var fundið upp. Það féll í gleymsku með falli Mýkenumenningarinnar.

Mýkenumenn lærðu byggingarlist af Krítverjum og fengu frá þeim hugmyndir um trú og tilbeiðslu. Stjórnskipan Mýkenumanna var sterkari og var hver borg sjálfstætt ríki með virki eða höll í miðju þar sem konungurinn hafði aðsetur.

Hallir Mýkenumanna voru reyndar ekki eins litríkar og hallir Krítverja, en traustari og byggðar til að verjast árásum óvina. Í kringum borgirnar voru gjarnan byggðir þykkir steinmúrar.

Samfélagið var lagskipt: efstur var konungurinn, þá komu herforingjar, embættismenn, handverksmenn og loks bændur. Mýkenumenn voru öflugir sjómenn og hermenn og nýttu þann styrk til að reka viðskipti og herleiðangra um allt Eyjahaf. Þeir höfðu verslunartengsl við Egyptaland, Litlu-Asíu og Mið-Austurlönd, en einnig stunduðu þeir árásir víða.

Trú þeirra byggðist á svipuðum guðum og síðar þekkjast úr grískri goðafræði og birtast guðir eins og Seifur, Póseidon, Hera og Aþena þegar í ritum frá Mýkenutímanum.

Um 1100 f.Kr. tók veldið að hrynja, líklega vegna innbyrðis átaka, náttúruhamfara og innrása Dóra. Eftir fallið hófst myrka öldin í Grikklandi, en arfleifð Mýkenumanna lifði þó áfram, einkum í sögum. Þeir tóku þátt í Trójustríðinu, en Agamemnon Mýkenukonungur fór þar fyrir innrásarliðinu. Helsti bardagamaður Grikkja í því stríði var hetjan Akkilles frá borginni Þessalíu.

Segja má að Mýkenumenningin myndi brú milli forngrískra goðsagna og sögulegrar menningar.