Trúarbrögð Forn-Egypta voru flókin, rík af táknum og djúpt samofin daglegu lífi fólks. Trúin byggðist á hugmyndinni um reglu sem hélt alheiminum í jafnvægi og tengdi saman guði, menn og náttúru.

Egyptar trúðu á fjölmarga guði sem hver hafði sitt hlutverk í sköpun, lífi og dauða. Mikilvægastir voru Ra, sólarguðinn og skapari alls, Ósíris sem var guð undirheima og endurfæðingar, gyðjan Ísis sem var verndari fjölskyldunnar, og Hórus himnaguð sem táknaði konungsvald.

Þessir guðir bjuggu oft yfir eiginleikum manna og dýra sem stundum mátti merkja af útliti þeirra, svo sem Hórus sem var sýndur sem maður með höfuð fálka og Anúbis, guð grafreita og múmíugerðar, sem var með höfuð sjakala.

Sterk tengsl voru milli guðanna og faraósins. Faraóinn var ekki aðeins konungur heldur einnig talinn guð á jörðu, fulltrúi Ra í heimi manna. Hlutverk hans var að viðhalda reglu og friði í heiminum og sýna réttlæti í verki. Það gerði hann með réttri stjórn, fórnum og helgihaldi.

Eftir dauðann trúðu Egyptar að sál mannsins væri dæmd af Ósírisi. Hjarta hins látna var þá vegið á móti fjöður gyðjunnar Maat en það var strútsfjöður sem hún bar á höfði sínu. Ef hjartað reyndist léttara en fjöðrin fékk sálin inngöngu í eilíft líf, í nokkurs konar paradís, en ef það var þyngra var sálin eyðilögð af skrímslinu Ammit. Þessi trú á dóm og endurfæðingu gerði dauðann ekki bara endalok heldur gat hann táknað upphaf nýrrar tilveru.

Til að tryggja öryggi í framhaldslífinu lögðu Egyptar mikla áherslu á að búa rétt um líkin (múmíur) og grafhýsi. Byggingar eins og píramídinn í Giza voru konungleg grafhýsi sem áttu að hjálpa faraóunum að sameinast guðunum í eilífðinni.