Fyrstu stóru ríkin sem vitað er um urðu til fyrir um 6000 til 7000 árum síðan (um 5000 til 4000 fyrir Krist). Fram að því voru öll samfélög minni hópar veiðimanna og safnara. Landbúnaður kom fyrst fram á sjónarsviðið fyrir um 12.000 árum síðan og smátt og smátt varð þekking manna á ræktun til þess að þeir fundu sér fasta dvalarstaði þar sem þeir gátu ræktað sér mat.

Fyrstu stóru menningarríkin þróuðust á bronsöld en talið er að bronsöld hefjist um 2100 f.Kr. Þessi menningarríki voru í Mesópótamíu, Egyptalandi og þar sem nú er Pakistan og Norðvestur-Indland (Indusdalsmenningin)

Þó eru til sögur um eldri samfélög eins og ríkið Atlantis sem gríski heimspekingurinn Platon talaði um. Það ríki átti að vera í miðju Atlantshafi og þar réðu ríkjum einstaklingar sem voru hálfir guðir og hálfir menn. Þeir hafi skapað fullkomið samfélag. Platon hélt því fram að Atlantis hefði verið til 9000 árum fyrir hans tíma eða fyrir um 11.500 árum.

En hvað varð til þess að fólk fór að búa saman í stórum samfélögum? Það er erfitt að segja til um það með vissu, en eftirfarandi atriði hafa eflaust ráðið miklu um það.

Í fyrsta lagi þurfti að búa yfir ákveðinni þekkingu á landbúnaði, þ.e. fólk þurfti að geta stundað ræktun til að afla staðbundinnar fæðu og safnaðist því saman þar sem hægt var að stunda hana.

Í öðru lagi lærði fólk að temja dýr og hafa þau hjá sér í stað þess að fylgja þeim eftir milli bithaga. Þannig var það ekki eins háð veiðum.

Þá lærði fólk að veita vatni úr ám og vötnum til að auka frjósemi jarðvegsins sem notaður var til ræktunar.

Eftir því sem samfélög urðu stærri var hægt að skipuleggja ákveðna verkaskiptingu sem sneri að heildinni. Sumir sinntu ræktun, aðrir dýrum og enn aðrir gátu einbeitt sér að því að verja samfélagið gegn utanaðkomandi ógn.