Í Suður-Afríku höfðu Hollendingar og Bretar haldið um stjórnartaumana nánast frá því á 17. öld. Svartir voru þar nánast réttlausir. Eftir mikinn kosningasigur árið 1948 ákvað Þjóðarflokkurinn í Suður-Afríku að setja ný lög um aukinn aðskilnað svartra og hvítra í ríkinu. Árið 1949 voru t.a.m. sett lög sem bönnuðu giftingar hvítra og svartra.

Árið 1951 var fullkomin aðskilnaðarstefna (apartheid) ríkjandi og öll völd í höndum hvíts minnihluta.

Svartir máttu t.a.m. ekki ganga í sömu skóla eða búa á sömu svæðum og hvítir. Þeir nutu ekki sömu heilbrigðisþjónustu og þá var öll almenn þjónusta aðskilin þannig að hvíti minnihlutahópurinn naut fullra forréttinda á kostnað svartra.

Kom til mikilla mótmæla vegna þessa en öll mótmæli voru barin niður af mikilli hörku. Einn af leiðtogum svartra, Nelson Mandela, var handtekinn árið 1962 og dæmdur í lífstíðarfangelsi fyrir það sem stjórnin kallaði ráðabrugg til uppreisnar. Sat hann í fangelsi í 27 ár.

Þrátt fyrir mikla hörku urðu mótmælin háværari og árið 1990 var sest að samningaborði sem lauk með því að aðskilnaðarstefnan var afnumin árið 1993.  Ári síðar var svo boðað til réttlátra kosninga þar sem Afríski þjóðarflokkurinn vann sigur og Nelson Mandela varð forseti.