Nú fer Höskuldur á fund Hákonar konungs sem tók vel á móti honum. Þeir sigla svo báðir til Víkurinnar í Noregi (þar sem nú er Ósló) og þar útvegaði konungur Höskuldi húsavið og lét ferma skipið. Konungur gaf honum gullhring og sverð. Eftir það hélt Höskuldur til Íslands. Jórunn kona hans tók því ekki vel að fá allt í einu nýja konu, frillu manns síns, inn á heimilið. Og þegar leið á veturinn fæddi ambáttin dreng. Jórunn vildi helst reka þessa konu burt af bænum en úr því varð þó ekki. Ambáttin fékk að sinna drengnum sínum en einnig varð hún að þjóna húsráðendum. Drengurinn var skírður Ólafur og hann dafnaði vel og var orðinn altalandi tveggja ára.

Einn morguninn gekk Höskuldur út í góðu veðri. Hann heyrði mannamál við læk sem rann hjá túnbrekkunni. Þar sat ambáttin og talaði við sveininn á írsku. Hún var þá ekki mállaus! Nú sagði hún Höskuldi sögu sína, hún héti Melkorka og væri dóttir Mýrkjartans konungs á Írlandi og hefði verið hertekin þaðan fimmtán ára gömul. Ekki batnaði skap Jórunnar við þessar fréttir. Eitt kvöld þurfti Melkorka að taka sokka Jórunnar og skó af fótum hennar; hún lagði þá á gólfið. Jórunn tók sokkana og keyrði í höfuð Melkorku. Melkorka reiddist og setti hnefann á nasir Jórunni svo að blæddi úr. Höskuldur kom og skildi þær. Eftir þessa uppákomu fékk hann Melkorku bústað ofar í dalnum. Ólafur fór þangað með móður sinni og var hjá henni næstu árin.