Fyrst lá leið Ólafs páa til Noregs og hitti hann þar Harald konung og Gunnhildi móður hans og fékk góðar viðtökur. Þegar leið á veturinn fór Ólaf að langa til að láta verða af Írlandsferðinni en vissi ekki hvernig hann gæti lagt í svo mikið ferðalag. Gunnhildur frétti af áhyggjum hans og bauð honum aðstoð sína, og það varð úr að hún útvegaði honum skip og sextíu manna áhöfn. Þeir héldu úr höfn og lentu í miklu illviðri og þoku. En að lokum komu þeir að landi og köstuðu akkerum. Þarna var engin höfn. Úti fyrir var mikið brim, og brátt fjaraði undan skipinu sem skemmdist þó ekki.

Útlitið var alls ekki gott því að mannfjöldi þyrptist í átt til þeirra og krafðist þess að þeir létu allt fé sitt af hendi, og síðan mundi konungurinn dæma í máli þeirra. Og það breytti engu þótt Ólafur talaði við þá á írsku og segðist fara með friði. Því neyddist Ólafur til að láta menn sína vígbúast í skyndi. Þeir stilltu sér upp við borðstokkinn með skjöld við skjöld og sást í spjót þeirra milli skjaldanna. Sjálfur stóð Ólafur í stafni; hann var í brynju og hafði gullroðinn hjálm á höfði og rauðan skjöld og á skildinum var mynd af ljóni dregin með gulli. Hann var gyrður sverði og með spjót í hendi. Írarnir urðu hræddir og hlupu upp á land og héldu fund í þorpinu. Þeir ákváðu að senda orð konunginum og nú kom hann með sveit manna niður á ströndina þangað sem skipið var.