Og nú standa menn Ólafs vopnaðir á skipinu og bíða þess sem verða vill. Þeir eru í erfiðri stöðu því að skipið er strandað og ekki víst að þeir geti komið því á flot aftur. En nú sér Ólafur að mikið riddaralið nálgast þá og líst mönnum hans ekki á blikuna. Þarna var þá kominn Mýrkjartan konungur Íra, afi Ólafs páa og faðir Melkorku! Þeir riðu svo nálægt skipinu að þeir gátu vel heyrt hvorir í öðrum. Ólafur segir honum hverrar ættar hann sé, og þá þagnar konungur og hugsar ráð sitt og talar við sína menn. Eftir það tók hann þá ákvörðun að gefa öllum skipverjum grið. Ólafur og félagar hans ganga af skipinu þurrum fótum því að flotbryggjur voru settar milli skips og lands. Írum fannst ungi maðurinn bæði virðulegur og víglegur, og hann segir konungi sögu sína í löngu og snjöllu máli. Síðan afhendir Ólafur Mýrkjartani konungi gullhringinn sem Melkorka hafði fengið honum að skilnaði á Íslandi; þetta væri hringurinn sem hann hefði gefið dóttur sinni í tannfé forðum daga. Konungur roðnaði því að hann þekkti hringinn og sá einnig að Ólafur líktist Melkorku dóttur hans. Og nú bauð konungur Ólafi og öllum hans mönnum til hirðar sinnar í Dyflinni.