Eitt vorið fer Kjartan Ólafsson suður til Borgar á Mýrum til Þorsteins frænda síns Egilssonar. Bolli fór með honum. Í Gufuárósi, skammt frá Borg, var skip sem Kálfur Ásgeirsson átti, húnvetnskur maður. Kjartan fór á fund Kálfs og keypti af honum hálft skipið, fór síðan heim í Hjarðarholt. Þegar Guðrún frétti að Kjartan ætlaði að sigla af landi brott, sagði hún það vera „bráðræði“. Kjartan reyndi að róa hana og sagðist skyldu gera eitthvað til að gleðja hana í staðinn. Hún sagðist þá vilja fara utan með honum. Kjartan sagði að það gæti ekki orðið; hún þyrfti að annast aldraðan föður sinn og bræður, og hann bað hana að bíða sín í þrjá vetur. Hún sagðist engu lofa um það.

Nú sigla þeir vinir, Kjartan og Bolli, í haf og koma til Noregs í Þrándheimi. Þeir frétta að kominn sé nýr konungur í Noregi, Ólafur Tryggvason, og að hann boði landsmönnum kristni. Margir Íslendingar voru í Þrándheimi, og konungur bannaði þeim sem höfðu ætlað til Íslands þetta sumar að fara þangað því að þeir höfðu ekki viljað taka kristna trú. ** Einn dag um haustið fóru menn til sunds í ánni Nið. Kjartan stakk sér í ána og keppti við þann mann sem lék manna best. Eftir harðan leik skildu þeir nokkuð jafnir. Það kom í ljós að þessi maður var sjálfur konungurinn og gaf hann Kjartani skikkju sína. En Íslendingunum, félögum Kjartans, þótti það ekki gott því að þar með töldu þeir að Kjartan hefði gengið konungi á vald.

bráðræði: fljótfærni, óðagot