Mönnum þóttu það mikil tíðindi að dóttursonur konungs væri þarna kominn. En fóstru Melkorku brá mest við fréttirnar. Hún hafði legið lengi í kör en nú stóð hún upp og gekk staflaust á fund Ólafs. Hann sagði henni fréttir af Melkorku og afhenti henni beltið og hnífinn og grét hún nú af gleði. Og allan þann vetur var hún hress.

Ólafur pái var í hernaði með afa sínum sem þurfti að verja ríki sitt, og stóð Ólafur sig með prýði. Undir vor hélt konungur þing og sagðist þar vilja bjóða Ólafi konungdóm yfir Írlandi eftir sinn dag því að hann væri betur til forystu fallinn en hans eigin synir. En Ólafur færðist undan og sagði að það væri ekki víst að synir hans mundi þola að vera undirmenn hans. Einnig sagði hann að móðir sín mundi hafa lítið yndi ef hann kæmi ekki aftur. Nú bjóst Ólafur til brottfarar, og konungur gaf honum góðar gjafir, meðal annars spjót sem var skreytt með gulli. Ólafur bað um að fá að taka fóstru Melkorku brott með sér til Íslands en konungur vildi það ekki. Ólafur sigldi nú á haf og hélt til Noregs.

liggja í kör: liggja rúmfastur (kör: ellihrumleiki)