Nú fer Egill til dóttur sinnar og segir henni af bónorðinu og hafði fögur orð um þá feðga, Höskuld og Ólaf páa. En Þorgerður tók þessu illa og sagðist undrandi á föður sínum að vilja gifta uppáhaldsdóttur sína ambáttarsyni. Egill gat engu tauti við hana komið. Og daginn eftir gekk hann á fund Höskulds og sagði honum af viðbrögðum Þorgerðar. Ólafur frétti af þessum „svívirðingarorðum“ hennar og var hinn reiðasti. Nú vill hann ganga rakleitt til búðar Egils og fer faðir hans með honum. Hann var í skarlatsklæðum og með gullroðinn hjálm á höfði og sverð í hendi sem Mýrkjartan konungur hafði gefið honum. Egill fagnar þeim vel. Ólafur litast um í búðinni og sér konu sitja á pallinum. „Sú kona var væn [falleg] og stórmannleg og vel búin.“ Hann þóttist vita að þetta væri Þorgerður Egilsdóttir. Hún spyr hann hver hann sé. Hann segir nafn sitt og föður síns og bætir svo við: „Mun þér þykja djarfur gerast ambáttarsonurinn er hann þorir að sitja hjá þér og ætlar að tala við þig.“ Hún segir að hann hljóti að hafa í bardögum sínum erlendis þurft að sýna meiri dirfsku og hugrekki heldur en það að sitja hjá konum og tala við þær.

Síðan fóru þau að spjalla saman og þau sátu á tali þann dag allan. Og ekki þarf að orðlengja það að þau trúlofuðust um kvöldið og ákveðið var að brúðkaup skyldi haldið á Höskuldsstöðum. Í brúðkaupsveislunni gaf Ólafur Agli tengdaföður sínum sverðið Mýrkjartansnaut og varð Egill mjög léttbrýnn við gjöfina.