Við sjáum fyrir okkur hvar Höskuldur gamli stendur á hlaðinu á Höskuldsstöðum og bíður eftir að sjá það sem gerðist hinum megin við ána. Og nú sér hann þetta mikla safn birtast, fyrst sauðféð, síðan nautgripina og loks hrossin. Hann flytur syni sínum heillaóskir. Þetta er eins og helgiathöfn þar sem nýi bólstaðurinn fær blessun gamla mannsins.

Í þann mund sem fyrstu kindurnar voru komnar að nýja bænum í rjóðrinu, þá reið Ólafur úr garði á Goddastöðum. Hvergi slitnaði línan sundur, svo mikill var búsmalinn. Jórunn húsfreyja var ekki ánægð að sjá „ambáttarsoninn“ orðinn svona ríkan.

Þegar Ólafur var kominn að hinum nýju heimkynnum sagði hann að nú skyldi hann svala forvitni manna um það hvað bærinn ætti að heita: „Hann skal heita í Hjarðarholti.“ Ólafur pái var vinsæll, og allt gekk þeim hjónunum að óskum. En brátt kom í ljós að draugurinn Hrappur fór að láta á sér kræla á ný. Fjósamaður Ólafs vildi fá annað starf því að draugurinn var farinn að ásækja hann. Ólafur fór þá með húskarlinum að fjósinu og sá þá Hrapp í fjósdyrunum; Ólafur ætlaði að reka hann í gegn með spjóti sínu. En Hrappur náði taki á spjótinu og braut það og hvarf niður í jörðina með spjótsoddinn; en Ólafur hélt skaftinu. Morguninn eftir fer Ólafur að þeim stað þar sem Hrappur hafði verið dysjaður og lætur grafa hann upp. Hrappur var þá enn ófúinn. Ólafur finnur þar spjót sitt. Síðan lætur hann gera bál og er Hrappur þar brenndur og aska hans flutt út á sjó. Engum varð mein að Hrappi eftir þetta.